363

قرار بود با امیر محمد بریم سینما ، عصری رفتم محل کارش ولی نبود ، تماس گرفتم گفت چن لحظه منتظر بمون زود می یام ، این چند لحظه شد نیم ساعت و من کلافه شدم ، دوباره که تماس گرفتم گوشیشو جواب نداد ، سه باره و چهارباره و هر بارم هیچ . . . اعصابمو بهم ریخته بود . زدم بیرون و بی هدف تو خیابونا چرخ میزدم . اتفاقی مهتاب رو دیدم که می رفت خونه یکی از دوستاشو من بردم که برسونمش ، اونقدری که مهتاب روابط گسترده ای داره من ندارم ، از هر طبقه اجتماعی که بگی دوست و آشنا داره اونم دختری مث اون که اینجا فقط درس میخونه و اصل و نصبش جای دیگه است . من موندم چطور این آدمها رو پیدا میکنه ، آدمهایی که معمولا سرشناسن تو این شهر و من اکثرا تو مهمونی های بابا و دوستاش چند باری دیدمشون و یا گوشه وکنار حرفی ازشون شنیدم . منتها هیچ وقت روابطمون از ی آشنایی ساده اونم فقط ب واسطه ی بابا و سلام و علیکی تو خیابون فراتر نرفته . اون وقت امروز منو برد خونه ی یکی که دهنم باز مونده بود . بیشتر از چند بار تو مهمونی های این خونه بودم که آخرینش اردی بهشت بود ، تقریبا تموم اهل خانواده رو خوب می شناختم . فقط گفتم « تو اینجا چه غلطی میخوای بکنی ؟ نکنه با آقای این خونه ریختی رو هم ؟!!! » اون هی می خندید و اصرار که تو هم بیا بریم ، خوش میگذره و اینا . دیوونه شده بودم . داشتم از تعجب و عصبانیت می ترکیدم . جرو بحث ما همچنان ادامه داشت و من ول کنش نبودم تا جواب درست و حسابی نمیداد و اونم منو ب بازی گرفته بود ، تا اینکه صاحبخونه که دیگه خیلی معطل شده بود خودش اومد دم در . و ما باهم رو ب رو شدیم  ، پرنیا دختر یکی از نماینده های مجلس بود تو دوره های قبلی ، و الانم باباش سمت خوبی رو تو یکی از وزارت خونه ها داره ، البته قبلا فقط ی بازاری بود ! ی بازاری ساده که رو اعتبار و اعتمادی که تو مردم داشت برا نمایندگی رای آورد ، حتی تحصیلات آنچنانی هم نداشت . بعدها ادامه داد و بعضیهام می گفتن که با پول برا خودش مدرک جور کرد والا تو این سن و سال و با روحیاتی که داشت نمی تونست پای درس و کتاب بشینه . خب اینا ب کنار ، تعجب من از این بودکه مهتاب اینارو دیگه از کجا پیدا کرده بود . پرنیا مشهد درس میخوند کلا خیلی اینجا نبود . پرنیا هم از دیدن من تعجب کرد ، فکرشو نمیکرد من ی روز تنها و بدون حضور بابا پام ب اون خونه باز بشه . همونطور که اونهم تا ب حال بی دلیل و بی حضور پدرش خونه ی ما نیامده بود . دیگه نگذاشت برگردم و خواست دعوتشو رد نکنم . معذب بودم . یک دوساعتی رو اونجا بودم و بعد برگشتم ولی مهتاب برا شام موند همونجا ! اصرارهای پرنیا و مادرش هم نتونست قانعم کنه برا موندن و قول دفعه ی بعد رو گرفتن . مهتاب ی روز رو که منتظر دوست پسرش بوده تو ناهارخوران ، پرنیا رو ب طور اتفاقی می بینه و انتظار هر دوشون برا اومدن دوست پسرا باعث صحبت کردن و آشنایی میشه و از اون ب بعد رابطشون بهتر و قوی تر . تا جاییکه مهتاب برا شام یا ناهار دعوت میشه و گاها شبی رو هم اونجا می مونه . خونه که برگشتم امیر محمد تماس گرفت ، کلا یادم رفته بود که امروز باهام چی کار کرد . جوابش رو ندادم ، اونقدر زنگ زد تا مجبور شدم جواب بدم « دیگه هیچ وقت باهات هیچ جا نمی یام ، اصلا دیگه هیچ وقت هیچ برنامه ی دونفره ای رو نریز ، حالم بهم میخوره از بیشعور بازی های تو ، من کلی کار داشتم برا انجام دادن ، فقط ب خاطر تو و باهم بودن همشونو گذاشتم کنار ، اونوقت توی بیشعور منو نیم ساعت معطل کردی و بعدم دیگه گوشیتو جواب ندادی » هی می خندید و سعی میکرد با لودگی معذرت خواهی کنه « ب جون خودت تو موقعیت بدی بودم ، وقتی می یومدم آرزو رو دیدم و نتونستم دل بکنم از بودنش ، دیگه هم روم نشد تماستو جواب بدم ، جون من ایندفعه ببخش ، دیگه تکرار نمیشه » عجب ! نمیدونستم بخندم یا عصبی باشم . عوضی الاغ . . .

362

امروز رو هیچ کلاسی نداشتم و برنامه ای برای پر کردن وقتم ، موندم خونه مشغول تمیز کاری اتاقم شدم ، شیپی رو حموم کردم و حدیثه خانوم رو که میخواست حیاط رو از برگهای ریخته شده تمیز کنه نذاشتم ، دلم میخواست این برگها همینطور بمونن ، از راه رفتن روشون لذت می بردم ، حیاط قشنگ شده بود . حالا اون هی التماس که « خانم . اجازه بده من جارو بزنم ، زهره خانوم بیاد ببینه ناراحت میشه ، قبل رفتن بهم گفت حتما تمیز کنم حیاط رو » بهش گفتم خودم جواب زهره رو میدم و نگران نباشه . اونم با اینکه ناراضی بود و ی جورایی از زهره می ترسید هی دوباره حرفشو تکرار میکرد اونقدر که اعصابمو بهم ریخت و رفتم جارو رو دادم دستش « بگیر ! برو اوامر خانوم خونه رو انجام بده ، ی ساعت هم نتونستی تحمل کنی » بعدم رفتم تو اتاقم . چن لحظه بعد دوباره اومد و هی معذرت خواهی و اینکه تو رو خدا از من ب دل نگیرین . منم ب رو خودم نیاوردم و گفتم مهم نیست . زهره که اومد کلی خرید کرده بود . کلا خرید خونه رو خودش انجام میده ، دیگه بابا این کارو نمیکنه ، خودش میوه میگیره ، حتی میره صف نون وامیسته و . . . چیزی که من نمی تونم باهاش کنار بیام . ولی اون میگه « از این کار لذت می برم ، زن بایدخودش برا خونه خرید کنه ، ب خرید مردا نمیشه اعتماد کرد ، اونها فقط می خوان بخرن تا کارشون زود تموم بشه ب جنس و کیفیتش توجهی نمی کنن »  بهش کمک کردم و مشغول جاب جا کرن چیزایی شدیم که خریده بود . داشت از خانمی حرف میزد که تازه باهاش دوست شده و قراره ی روز دعوتش کنه که تلفن خونه صداش بلند شد . وقتی بر داشتم مث سگ پشیمون شدم . با شنیدن صدای زن عمو ، بی مقدمه گفتم « اِ شمایید دوست زهره خانوم ! ی لحظه گوشی لطفا » و گوشی رو دادم دست زهره و عصبی صدامو بردم بالا که این ب چه رویی زنگ زده اینجا ! اصن چی کار داره ؟ اصن چطور روش میشه . . . زهره هی با ایما و اشاره می گفت ساکت باشم و دستشو گذاشته بود رو دهنه ی گوشی تا  صدای من ب گوش زن عمو نرسه ، اونقدر اعصابم بهم ریخته بود که دیگه وانستادمو رفتم تو حیاط . بدجور اذیت شده بودم . حدیثه خانوم مشغول جارو زدن بود . نمی تونستم افکارمو تمرکز بدم و ب اون عفریته فکر نکنم که چرا بعد اینهمه مدت تماس گرفته اونم با خونه ، هر چند کماکان رابطشو با زهره داشت ولی با موبایلش تماس می گرفت  ی احوال پرسی میکرد و تموم . جارو رو از حدیثه خانوم گرفتم و خواستم خودمو مشغول کنم . هی میخواست ازم بگیره که همه ی عصبانیتمو سر اون خالی کردم « چته تو ؟ چرا هی اینقدر ب پرو پای من می پیچی ؟ ولم کن ی دقیقه !  » واون بیچاره بدون حرفی سریع برگشت داخل خونه . دلم سوخت بهش ، از خودم بدم اومد ، اخه اون طفلک چه گناهی کرده گیر من الاغ افتاده امروز !!! . وقتی برگشتم زهره صدام کرد . قبل اینکه حرفی بزنه بهش گفتم « تو رو خدا فقط از اون زن چیزی نگو » « اتفاقا برا همین صدات کردم ، خواستم بگم گفته داره می یاداینجا با دخترش ، میخواد یکی دو روزی رو بمونن » شوکه شدم !!! با چه رویی آخه ؟ چرا این زن اینقدر بیشعور و و قیح هستش . . . من هی دادو بیداد میکردم و زهره ساکت فقط نگاه میکرد . خسته که شدم اون شروع کرد « آروم شدی ؟ من نمیدونم چی کار کنم ! وقتی گفت خودم هم عصبی شدم ، بهش گفتم بهتره نیاد ، اگرم میخواد بیاد اینجا نباید بیاد ، میتونه بره خونه خواهر شوهرش . حضورش باعث ناراحتی تو میشه و من اصن دلم نمیخواد ناراحتی ژامک رو ببینم . اون تازه داره با زندگیش کنار می یاد و دیدن تو اذیتش میکنه » گفتم خوبه ! مرسی که اینقدر ب فکر منی ، خوبه که اینا رو بهش گفتی . امیدوارم دیگه هیچ وقت نبینمشون . « ولی اینطورام نیست ! برگشته ب من میگه من بودم که توی احمق رو صاحب خونه زندگی کردم ، من بودم که انداختمت ی جای خوب که تا عمر داری فقط بخوری و بخوابی و بتونی راحت بچتو تامین کنی اونوقت تو ب من میگی حق دارم بیام یا نیام ؟ دیر شناختمت از اون زنایی هستی که سعی می کنن پای فامیل شوهرو قلم کنن که خودشون راحت بتونن جولان بدن و . . . و . . . » این حرفها که از دهن زهره درمی یومد بیشتر منو شوکه کرد ! اصن فکر نمیکردم زن عمو اینطور با زهره که یکی از بهترین دوستاش بوده صحبت کنه ! این زن خیلی بی شعوره . بعدم گفته که من می یام خونه برادر شوهرم ، نه نامزد سابق پسرم . نامزدی بهم خورده ماکه از هم بریده نشدیم !!!!!! . ولو شدم رو زمین و بزن زیر گریه . آخه من از دست اینا کی راحت میشم خدا . چرا این زن اینقدر پروست ، چرا اینقدر عوضیه . زهره بغلم کرده بود و سعی میکرد آرومم کنه لی مگه میشد ! زنگ زدم بابا و جریان رو گفتم و اینکه « تو رو جون هر کی که میخوای دنیا نباشه که اون باشه ، تورو خاک مامانی همین الان زنگ بزن بهشونو بگو نیان اینجا ، من باز بهم می ریزم بابا ، من دیوونه میشم این زن رو ببینم . زنگ بزن عمو بهش بگو جلو زنشو بگیره . اگه نکنی این کارو و اونا بیان بخدا وانمیستم خونه ، میرم این چن روز رو ی جایی خودمو گم و گور میکنم » بعدم گوشی رو قطع کردم و رفتم حموم زیر دوش . وقتی دراومدم بابا خودشو رسونده بود خونه . میخواست از زهره بشنوه جریان چی بوده و اونم باورش نمیشد . یکی دو ساعت بعد اومد پیشم « چی کار کنم من ژامی ! هر چی تو بگی ، همون ! ولی دارم ب این فکر میکنم که چطور ب عموت بگم زن و بچه اش حق ندارن بیان اینجا ! با اینکه خودش میدونه چی ب چیه . ی نامزدی رو بهم زدی و هر کی رفت پی زندگی خودش ، چرا باید بزرگترش کنیم ؟ چرا باید مقابل هم واستیم تا در کنار هم ؟ من همین ی برادرو دارم ، بزرگتر منه ، برم بهش بگم حق نداری بیای اینجا چون دخترم خوشش نمی یاد . بابا اصن فک کن فرزام وجود خارجی نداره . تموم شد رفت . همونطور که مادرش داره اینطور وانمود میکنه تو چرا نتونی ، چرا میخوای بهش نشون بدی که ضعف داری و هنوز واست مهمه فرزام و اون ؟ تو با کناره گیریت اینو بهش ثابت میکنی . باید واستی مقابلش ، باید بهش نشون بدی که الان هیچ مشکلی نداری و داری از زندگیت لذت می بری ، باید با چشمای خودش ببینه که تو  افسرده نیستی ، تو داری زندگی می کنی ، چرا از این دید ب اومدن اونها نیگاه نمی کنی ها  فکر نمی کنی بهتر باشه ؟ » حرفاش مث آب بود رو آتیش . راست می گفت . بابا نمی تونست از عمو بگذره ، سالها پیش رو جریان فرنام یکی دو سالی از هم دور و قهر بودن و این خیلی سخت بود براشون . من نباید بذارم ب دلیل رابطه ی من و فرزام دوباره این دوری و دلخوری تکرار بشه . من باید آروم و عادی رفتار کنم . همونطور که بابا می گفت . باید خودمو برای نگاه های کنجکاو زن عمو بعد این یک سال آماده کنم . باید خودمو برای حرفایی که قراره بشنوم و قطعا بشنوه آماده کنم . نباید از خودم ضعف نشون بدم . با تلقین همین حرفها ی کم آروم شدم . در عین اینکه اعصابم بهم ریخته است . آخه هر چی فکر می کنم این زن چه دلیلی برای اومدن ب اینجا داره رو غیر از نیش و کنایه زدن و اذیت من چیزی دیگه ب ذهنم نمیرسه ، یا حتما گزینه ی جدیدی برای فرزام پیدا کرده ، که میخواد خبرشو رو در رو بده تا واکنش منو ببینه . نمیدونم ، مگه غیر از این چیز دیگه میتونه باشه . . .

361

هنوز هم حالم بهم میخوره از این دست پسرایی که ازمقابلت رد میشن و هیچ راهی جز تیکه انداختن و شماره دادن برای ارتباط یاد ندارند . تهوعم بسته ب حرفی که شنیدم یا تماس چندش آوری که گرفته شده باعث میشه صدامو بالا ببرم . اونقدر که طرف مجبور ب عذر خواهی بشه یا فکر کنه فرار بهترین گزینه است . . . پریسا مخالف کار منه و میگه باید ساکت باشی و خودتو بزنی ب نفهمیدن تا یارو رد شه بره . ولی من نمی تونم ، نمی تونم وقتی ی کثافت دستش ب باسنم میخوره یا هر جای دیگه لال شم و خودمو فراری بدم .ی همچین وقتی اونقدر عصبی میشم که بعد اعتراض اگه بتونم حتما ی سیلی هم می خوابونم زیر گوشش هر چند کم پیش اومده . ولی من نمی تونم گاو باشم و هیچی نگم . من نمی تونم ب جرم زن بودن خودمو لاب لای آدمهای دیگه پنهان کنم تا از چشم یارو دور بشم . کسی که باید خفه بشه اونه نه من ، کسی که باید فرار کنه اونه نه من . . . و صد البته که بعد این جنجال فقط گریه می کنم . امروز هم یکی از همون روزهای گند بود . ناهار رو با بچه ها رفته بودیم بیرون ، ی جای شلوغ و پر خانواده ، داشتیم هیزم جمع می کردیم که یهو یکی از همین تماسهای چندش آور منو ب مرز جنون رسوند . با دیدن یارو که ی مردی حدودا چهل ساله بود بدتر عصبی شدم و با همون چوب دستم کوبیدم رو کمرش « آشغال » . مرتیکه که شاید اصن تصورش برخورد من نبود و انگار با خانواده اش هم اومده بود « تصادفی بود ! ببخش ، میخواستم چوب جمع کنم . هیچ قصدی نبود » « این چه تصادفی بودنی بود ؟ مگه دستت ب دستم خورده که میگی تصادفی بود . شما بیجا کردی » مریم هی دستمو می کشید که ولش کن بریم و من عصبی می گفتم « عمرا ! همین الان میرم ب این مامورای که اینجا وول میخورن میگم . ببینم اون موقع هم می تونه اینقدر مظلوم نمایی کنه » چوبها رو ریختم زمین و بی هدف ی جهتی رو گرفتم و رفتم تا مگر ی ماموری چیزی رو ببینم . ی مقدار که رفتم پریسا اومد دنبالمو نگذاشت « یارو ب گه خوردن افتاده میگه خانواده اش اینجان تو رو خدا آبروشو نبرید » من کوتاه بیا نبودم . هر چند ب اینهم فکر میکردم که برفرض یکی از این کثافتارو دیدم و بهشون گفتم اونوقت واقعا باهاش برخورد می کنن یا من خودمو کوچیکتر کردم !!!با همین تفکر و حرفهای پریسا برگشتیم سرجامون . مث دیوونه ها گریه ام گرفته بود از پالتوی تنم ب شدت منزجر شده بودم . رفتم داخل ماشین مریم و پالتو رو درآوردم و ی پتو سفری رو پیچیدم دور خودمو و برگشتم پیش بقیه . همه منو مسخره میکردن و من هنوز بغض داشتم . اون مردک هم ب فاصله ی تقریبا کمی از ما با خانواده اش نشسته بودو هرازگاهی نگاهی اینور مینداخت که هی منو عصبی تر میکرد . سردم شده بود و پتو ب اندازه کافی گرمم نمیکرد . حاضر هم نبودم اون پالتو رو دوباره بپوشمش . برا همین رفتم تو ماشین نشستم و بخاری رو روشن کردم . وقت برگشتن ب مریم گفتم « ی زمانی از این پالتو خوشت می یومد ، اگه هنوزم میخواهیش برش دار ، من دیگه اینو نمی پوشم » باورش نمیشد اولش فکر کرد پولشو میخوام . ولی اینطور نبود . بعد که گفتم اگه برنداری من نمی پوشمش دیگه یا میندازمش دور یا بالاخره میدمش ب یکی دیگه ، چون تو خوشت می یومد برا همین گفتم تو برداریش . اونم قبول کرد . منتها ب قول خودش قرار شد جاش چیز دیگه ای ب من بده که من گفتم اصن نمی تونم لباس کس دیگه ای رو بپوشم . اون هی اصرار که اینطوری نمیشه و باید ی چیزی در قبالش بگیری . و در آخر با پیشنهاد پریسا قرار شد ی روز دیگه رو ناهار مهمون مریم باشیم . وقتی برگشتم خونه از شانس بدم بابا هم بود و از وضعیت من شوکه شده بود که چرا اینطوری و کدوم گوری بودی مگه و چرا لباس تنت نیست ! میدونم بدش می یومد از این کارم و میدونستم بازم ی ساعت میره رو منبر ولی مجبور شدم ماجرا رو براش بگم و قبل از اینکه فرصت حرف زدن پیدا کنه بگم که « بابا ، بارها ی همچین اتفاقی افتاده و هر بارم دیدی که من دیگه نتونستم اون لباسو دوباره بپوشمش ، یکی دوبار دادم ب این و اون ی بار انداختم سطل آشغال ، ی بارم که برداشتی آوردی دادی دستم انداختمش ته پارکینگ تو کارتن . من ب هیچ عنوان نمی تونم دوباره لباسی که رو که دست کسی بهش خورده رو بپوشم . پس سعی نکن دوباره نصیحت کنی . من این یکی رو نمی تونم قبول کنم » اینا رو گفتم و خودمو انداختم تو حموم . سرو صداش با زهره می یومد که داشت از دست من می نالید و زهره هم هی میخواست آرومش کنه که باهاش کنار بیا ، وقتی نمی تونه یعنی نمی تونه دیگه ، سخت نگیرو اینا . اونم هی می گفت « نه خب ! دستش تو جیب خودش نیست که بفهمه چقدر پول دراوردن سخته . ببینم فردا هم خونه شوهرش می تونه از این غلطها بکنه یانه و . . . » دیگه دوش آب رو باز کردم تا صداشو نشنوم ، ی جورایی حق میدادم بهش ولی لعنتی اصن نمی تونم . وقتی اومدم بیرون فکر میکردم دیگه همه چی تموم شده . و با خیال راحت نشستم جلو تلویزیون والا می تمرگیدم تو اتاقم تا بابا چشمش بهم نخوره که باز دوباره نطق کنه . اینبار که شروع کرد خواست لحنش ملایمتر باشه بدون بحث صحبت کنه . و در نهایت اینکه تو شوهرتو بدبخت میکنی با این اخلاقت ، ساکت شد . عصبی بودم که هر وقت ی همچین چیزی پیش می یاد حرف شوهر رو میکشه وسط گفتم « نگران اونموقع نباش بابا ! تا شما هستی من مشکلی ندارم ، شوهر هم کنم باید یکی باشه که ازپس مخارج من بربیاد . نبود هم ی وقت دیدی دوباره با فرزام آشتی کردم اونوقت می شینم رو ی کوه پر پول ! اونوقت غیر از شما فرزام و عمو هم هستن که برام خرج کنن ، همین دیگه هیچ مشکلی نیست » من لحنم شوخی بود و بابا انگار جدی گرفته بود ، با شنیدن اسم فرزام صورتش مهربونتر شده بود ی جور خاصی نیگام میکرد « شده من همه زندگیمو میدم بهت » !!!!! گر گرفته بودم ، ولی جاش نبود ، حوصله شم نبود که دوباره شروع کنم . خنده ی بابا اونقدر دلنشین بود که نخوام با حرفام و اینکه بگم چرا جدی میگری از بین ببرمش ! ب شوخی و چرت و پرت گذشت . تو دلم ی چیزی وول میخورد .ی چیز بدی وول میخورد . زهره می گفت « تو باید فکر استقلال مالی باشی ، چرا باید برای خرجهای فردی متکی ب جیب شوهر باشی ؟ اصن فکر نمیکردم طرز تفکرت این باشه و . . . » حوصله ادامه دادن نداشتم ولی لحن جدی زهره و چشای بابا که منتظر جواب من بود مجبورم کرد جواب بدم . که اینکه اصن دوست ندارم وقتی ازدواج کردم شاغل باشم ، حالا برفرض هم شدم ولی وقتی بچه دار بشم ب هیچ عنوان کار نمی کنم . من میخوام زندگی کنم ، با بچه ام ، با همسرم ، با خونه ام ، دلم ب همینا خوشه . اصن زندگی رو همینطوری می بینم . بابا که ب اندازه کافی تامینم کرده ، حتی اگه اون شوهر کذایی هم نخواد خرجم کنه اونقدر هست که بخوام از پس مخارج رخت و لباسم بربیام . تازه بازم بابا هست و هیچ وقت نمیذاره دستم خالی باشه ، همونطور که تا الان ب ماهک پول توجیبی میده و کلی هم کمک اتابک هستش . مگه نه بابا ؟ » بابا هم خیلی جدی گفت « نه ! ب این نتیجه رسیدم که با تو نمیشه اینطور بود ، تو باید از جیب خودت خرج کنی تا قدر بدونی . گذشته از اون من برا زندگیم برنامه های زیادی دارم و منتظر ازدواج تو هستم تا رویاهای خودمو و زهره رو ب واقعیت برسونم . پس چیزی برای تو نمی مونه که از الان داری براش نقشه میکشی » بعد هم خندید . اونقدر که دوباره بیفتیم ب جون هم با کوسن و بالشت که زهره برای در امان موندن بره تو آشپزخونه از همونجا طرفداریشو از بابا اعلام کنه و هی تند تند برنامه ی سفرهایی که میخواد بره و چیزهایی رو که میخواد بخره رو ردیف کنه و ب بابا بگه که اینهارو هم ب اون لیست اضافه کن تا ژامک بفهمه هیچی براش نمی مونه . . . روز خوبی رو شروع نکرده بودم . ولی خوب تمومش کردم . ساعتهای زیادی رو باهم بودیم و از هر دری حرف زدیم . ی جایی هم اسم یکی از خواستگارهای که یا میرن پیش بابا یا مونا و درخواست اومدن میکنن از دهن زهره دراومد که آره بهتره ب فلانی اجازه بدیم بیاد و اینا . که با نگاه های تند بابا ساکت شد و دیگه هر کار کرد نتونست حرفشو جمع و جور کنه . برام مهم نبود و دیگه کشش ندادم . میدونم بابا هنوزم هر وقت کسی بیاد یا پیشنهادی بشه میگه دخترم نامزد داره . هنوزم که هنوزه امیدش ب فرزامه . برا همین هیچ وقت هیچی از خواستگارهایی که اومدن چیزی ب من نمیگه . منم دیگه مث سابق اهمیتی نمیدم و چیزی نمیگم . الانم همینطور . بابا که انتظار داشت باز عصبی بشم و بگم چرا داره برا آینده من تصمیم میگیره ، خودشو آماده کرده بود که چیزی بگه ولی من  واکنشی نشون ندادم و فقط ب زهره گفتم « اصن مهم نیست ! فعلا روزهای خوبی رو با اردلان دارم ، فکر ازدواجم نیستم ، آدم ازفرداش خبر نداره ! شاید با همین اردلان ازدواج کردم ، هیچ چیز دست ما نیست ! اینکه بابا خواستگارها رو رد کنه یا نه چیزی روتغییر نمیده » دیگه هر دوشون ساکت شدن و منم رفتم تو اتاقم . اصلا دلم نمیخواد ب این چیزا فکر کنم . خسته شدم ، نمیخوام ذهنمو درگیر آدمهای ندیده و نشناخته کنم که با یکی دو جلسه قرار ب ازدواج بشه یا نشه ! همون بهتر خبر ی همچین خواستگارهایی ب گوش من نرسه ، دلم میخواد آرامش داشته باشم . . .

360

ی ساعتی ب اومدن امیراردلان مونده بود  ، وقتی فهمید من شوخی نکردم و رابطه ی کوتاهم با اون پسر مکزیکی واقعیت داشته عصبی شد . اونقدر که پشت تلفن هی داد وبیداد راه بندازه و خطو نشون بکشه . و من فقط گفته بودم بهش « اینقدر حرص نخور ! من هیچ تعهدی ب تو ندارم ، همینطور هم تو ! اینو همون اول رابطه با هم در میون گذاشتیم . یادت نیست ؟ یادت نیست می گفتی تا وقتی کنارت می مونم که تو بخوای ؟ حتی اگه ساعتی باشه ؟ » اونم هی می گفت « من گه خوردم با هفت پشتم که اینو گفتم . اصن من گفته باشمم تو بیجا کردی که ی همچین غلطی کردی ، من فردا اگه نشد تا روز بعدش حتما می یام و . . . و بالاخره امروز اومد ، برخلاف قبل داخل خونه هم نیومد و فقط گفت حاضر شو بریم بیرون . لحنش اونقدر واسم اذیت کننده بود که تا جایی که تونستم معطلش کردم چون خیلی بدش می یومد .اونقدر که مجبور شد بیاد داخل وقتی دید هنوز اماده نشدم و دارم چایی میخورم عصبی شد . ولی حضور زهره مانع از شروع حرفهاش شد . اصرارهای زهره هم برای ناهار فایده ای نداشت و گفت که دوست داره بیرون چیزی بخوریم . منم گفتم « اتفاقا امروز بابا نمی یاد خونه ، می تونی راحت باشی ، همینجاهم حرفامونو می زنیم . . . » این عصبی ترش کرد و بدون اینکه چیزی بگه رفت بیرون و منتظر موند . زهره می گفت درست نبود این حرفو میزدم و مگه اون غریبه اس که حضور بابا باعث موندن یا نموندش تو خونه باشه ! . هر چند که میدونه بابا زیاد خوشش نمی یاد امیر اردلان توخونه رفت وآمد داشته باشه . ب هر حال ما رفتیم . اردلان عصبی بود ، خیلی هم بود . ولی نمیدونم من چرا برخلاف فرزام از عصبانیت اون ترس برم نمیداشت . نه اینکه ناراحت نشم ، ولی زیاد هم برام مهم نبود ، حرف زد و حرف زد اونقدر گفت و هی سیگار کشید تا بالاخره خودش ساکت شد . تا میخواستم چیزی بگم ، میگفت تو ساکت باش بذار من حرفامو بزنم بعد . . . بهش گفتم « این فقط یک اتفاق بود ، اونم کسی که دیگه دیدنش تو زندگی من تکرار نمیشه ، نباید حساس باش ، نباید اینقدر جدی بگیری ، ب این فکر کن که من می تونستم اصلا چیزی از این موضوع بهت نگم ! ولی گفتم چون تو رو واقعا دوست خودم میدونم ، چون خفه میشم اگه حرفی یا کاری رو از کسی که دوسش دارم پنهون کنم . من نمی تونم پنهان کاری کنم . اگه بهت نمی گفتم بهتر نبود ؟ اونوقت بعد چند ماه اینطور عصبی ب دیدنم نمی یومدی و روزمو ب گند نمی کشیدی » ی لحظه ساکت شد ، ولی دوباره عصبی گفت « خیلی خری ! اگه این اتفاق فردا شب برای من بیفته و مثلا با گیتا بخوابم خوشت می یاد ؟ اونوقت بیام بگم ژامی جان درکم کن ، من نیاز داشتم و فقط ی اتفاق بود چی میگی ؟ همین انتظاری رو که الان از من داری اون موقع هم خودت بروز میدی ؟ » خفه شده بودم . سیگارشو ازش گرفتم و محکم پک میزدم « هیچ کی بهتر از تو منو نمی شناسه ! خوب میدونی که درک می کنم ! حتی اگه دیشبم باهاش خوابیده باشی ، من هیچ اعتراضی ندارم ! منی که نمی تونم این نیاز تو رو برطرف کنم پس حقی هم ب خودم نمیدم که بخوام واسش برای تو با یکی دیگه حدو مرز بذارم . ولی فقط اذیت میشم ، ی جور بدی هم اذیت میشم ، که مهم نیست ، وقتی کنارم باشی فراموشم میشه » « احمق الاغ ! مگه من تو رو برا س. ک . س میخوام که چون تو نمی خوای برم با یکی دیگه ! چرا ی همچین فکری رو میکنی ؟ مگه تا حالا حرفی زدم ؟ مگه تا حالا گه زیادی خوردم ؟ اینارو گفتم که بفهمی چقدر اعصابم بهم ریخت از حرفی که گفتی چقدر اذیت شدم که یه بی پدر مادر گه که نه قیافه داره نه زبونشو فهمیدی تو رو بوسیده و توهم خوشت اومده اونوقت من برا هر بوسه هی باید نازت رو بکشم ، ها ! دروغ میگم ؟ » من حرفی نمیزدم . بهش حق میدادم ، ولی خب حرفی هم دیگه نداشتم بگم ، اتفاقی افتاده بود و دیگه بازگشتی هم نبود . چی کار می تونستم بکنم ؟ ی کم که گذشت خودش جو روعوض کرد و هی شوخی میکرد « ولی جون من حسودیت میشه نه ؟ میدونم دلت میخواد دیگه سر ب تن گیتا نباشه ! میدونم اصن تحمل نداری منو با یکی دیگه ببینی ، جون من راستشو بگو حسودیت میشه نه ؟ » خودش خوب میدونست که حسادتم میشه . ولی اصن دلم نمیخواست اینو ب زبون بیارم . هی فکرم درگیر خوابیدنش با گیتا بود و این اذیتم میکرد . اونم دم ب دقیقه سعی میکرد حسادتمو با حرفاش بیشتر تحریک کنه تا مجبور ب واکنش بشم . ولی عصبی شده بودم و ولوم موزیک رو بردم بالا که بس کنه « بس کن دیگه ! آخه گیتا چی داره که من بهش حسادت کنم ؟ اصن اونو در حدو اندازه ی خودم نمی بینم ، تو هم خیلی خری که بخوای بودن با اونو ب من ترجیح بدی » « نه خب ! انگشت کوچیکه تو هم نمیشه ، ولی خداییش با اینکه باهاش بهم زدم اگه الان زنگ بزنم که بخوام ی شب باهام باشه نه نمی یاره ، اونوقت تو هی جفتک میندازی . من چی کار کنم با تو که نمی تونم دل بکنم ازت با اینکه اینقدر اذیتم میکنی » . میخواست بریم ناهار بخوریم که قبول نکردم ، اصن حال و حوصله ی رستوران رو نداشتم . گفتم بهتره بریم باغ ی چیزی همونجا درست می کنیم . بعد ناهار که دیگه غروب شده بود خواست ی ساعتی رو بخوابه تا بتونه آخر شب رانندگی کنه . اون رفت ی گوشه دراز کشید و منم مشغول آوردن هیزمها کنار شومینه شدم . هوا دیگه تاریک شده بود . میخواستم چراغارو روشن کنم که گفت بهتره فانوس روشن کنیم اینطوری بیشتر دوست داره . دو تا فانوس رو آوردم و نشستم کنارش و مشغول پاک کردن شیشه فانوسها و ریختن نفت توشون شدم . ی لحظه برگشتم دیدم خواب افتاده ، واسش پتو آوردم و روش انداختم ، همینکه نشستم . یهو بیدار شد « نمیذاری که! تو نمیذاری من بخوابم . اصن تو باشی کنارمو و من بخوابم دیوونگیه » بغلم کرد و نشست کنارم . دوست داشتم . اون سکوت رو ، اون نور فانوس و این محبتش رو دوست داشتم ، تواین چند ماه دلم تنگ بغل کردنهای آروم و بی حرفش شده بود . اینو بهش گفتم . نمی تونستم نگم که چه حس خوبی دارم وقتی کنارمه . وقتی اینقدر بهم نزدیکه . گفت « ما از این هم می تونیم نزدیک تر باشیم ، فقط اگه تو بخوای » خواستم حرفی بزنم نذاشت « من فقط حسمو گفتم نیازی نیست بخوای دلیل بیاری برای نتونستن . من می فهمم با اون اتفاق وحشت داری ی همچین چیزی تکرار بشه . ب این فکر کن که گفتم فقط اگه تو بخوای . در عین اینکه حسرت ب دل می مونم نتونم با تو باشم و ی روزی برسه که از دستت بدم . ولی فقط اگه تو بخوای » دیگه چیزی نگفتم و اونم ساکت شد . وقتی برگشتیم خونه اصرارم ب موندنش و شب تو جاده نرفتن اثری نداشت و بهونه کرد که فردا کلی کار داره باید حتما برگرده . وقتی خواست بره هنوز حرفهای ظهرش رو فراموش نکرده بودم « اردلان ! قول بده اگه فردا شب با گیتا بودی ، بازهم ب دیدنم بیای » « عوضی ! من هیچ وقت نمی تونم یکی دیگه رو بغل بگیرم تا وقتیکه تو هستی ، خواستم اذیتت کنم . تو چرا جدی گرفتی . برو بخواب رسیدم بهت زنگ میزنم » و رفت . ولی من نتونستم بخوابم . ب این فکر میکردم وقتی که ما از هم دوریم ، وقتیکه دیدارهامون خلاصه میشه ب آخر هفته ها قطعا از آدمهایی که وارد زندگیمون میشن بی خبریم . با همه ی اینکه میدونم ما سرانجام مشترکی نداریم . بازهم حسادتم میشه ب بودنش با یکی دیگه . اون تونسته مزه ی زندگی رو برام شیرین تر کنه ، اون خیلی آرومم کرده و خیلی دوسش دارم ، ولی ی چیزهایی هست که هیچ وقت نمیشه منکر وجودشون شد ، باعث ب وجود نیامدنشون شد ، ی چیزایی که کاش هیچ وقت باهاشون رو ب رو نمی شدیم و نشیم . . .

359

ناهار رو خونه مریم و محسن بودم ، مریم از بارداری ناخواسته می نالید و محسن بینهایت خوشحال بود ، می گفت لحظه شماری میکنه برا دنیا اومدن بچه اش و مریم فقط حرص میخورد . این برای من خوشحال کننده بود و خیلی باهاش حرف زدم که باید خدارو شکر کنه برا این موهبت ، باید بیشتر مواظب خودش باشه . واون فقط می نالید که من از درسم عقب می یفتم و هزار تا بهونه ی دیگه . یعنی ب قول خودش اگه از محسن نمی ترسید هر طور شده ی جوری بچه رو سقط میکرد . درد بدی دلمو گرفت با این حرفش ! فقط گفتم « دلت می یاد ؟ محسن هم ب اندازه ی تو سهم داره تو تولد این بچه !اصن این هیچ ، دلت می یاد حق زندگی رو از کسی بگیری ؟ » خانواده هاشون هنوز اطلاعی ندارند . یعنی محسن خواسته فعلا چیزی ندونن . وقت برگشتن که خواست برسونه منو می گفت « می ترسم این دیوونه ی روز ی بلایی سر خودش بیاره ، فک نکن شوخی میکنه ، کاملا جدی میخواد از شر این بچه راحت بشه . من ی لحظه هم تنهاش نمیذارم که ی وقتی این کارو نکنه ، میخوام تا زمانی که دیگه نشه کاری کرد از کنارش جم نخورم . میدونم بچه که دنیا بیاد خودش دل نمیکنه ازش . اینا همش اداست و بیشتر برا حرص دادن منه و . . . » تو خونه ی لحظه از فکر اونا نمی تونستم آروم بشم . عصبی بودم و دلم خیلی برا محسن میسوخت . طفلی با همه جور ادا و اطوار مریم ساخته بود و می ساخت فقط ب این دلیل که عاشقش بود و هست . زهره یکی دوروزه که اعصابش بهم ریخته است . یکی دو بار باهاش کمی صحبت کردم تا دلیلشو بفهمم ولی نشده وچیزی متوجه نشدم . یعنی اونقدر باهاش صمیمی نیستم که بخوام راحت وارد جزییات بشم . ماهنوز با هم رسمی هستیم . غیر از حرفهای معمولی روزمره و گه گاهی که بابا حضور داشته باشه که باعث بزرگتر شدن این دایره گفتمان میشه . اکثر اوقات باهم صحبت نمی کنیم . هر چند مث گذشته نیست و من همش تو اتاق خودمو حبس نمی کنم . حالا کنار هم می شینیم و فیلم می بینیم . یکی دو بار با هم برا خرید رفتیم و ی شب هم که بابا تهران بود هر دو رفتیم باغ و تا نیمه شب کنار آتیش نرد بازی کردیم و از زندگی سابقش برام گفت . دوست دارم رابطه ام باهاش بهتر بشه ، خیلی هم سعی کردم تا حدودی موفق بودم ولی لعنتی بعضی وقتا با دیدنش ی دردی دلمو میگیره که منصرف میشم . با اینهمه بازم تا اینجاش خوب بوده ، اونقدر که اون بیاد کنارم بشینه و بگه « می فهمم بابات مشکلش با رابطه تو و امیر اردلان چیه ، ولی تو هی پاپیچش نشو و سعی کن جدی نگیری ، اون هنوزم دلش ب فرزام خوشه و اینکه شما باهم باشید. تو اونچه که دلت میخواد رو انجام بده ، چه با اردلان ازدواج کنی چه با هر کس دیگه ای مهم نیست ، مهم اینکه الان از زندگیت لذت ببری و تن ب یک ازدواج ناخواسته ندی ، که آینده ات میشه امروز من ! می بینی ؟ اصلا فکر نمیکردم یک روز از مرگ کسی خوشحال بشم . ولی روزی که شوهرم فوت کرد اولین فکری که تو ذهنم نشست این بود که یعنی حالا می تونم زندگی کنم ؟ » اصن انتظار این حرفها رو ازش نداشتم . از اون روز بیشتر از قبل سعیم ب بهتر کردن روابطمون بوده . از اینکه هست خوشحالم . از اینکه خونه  بوی رخوت نمیده خوشحالم . از اینکه بابا سرحال و شاده خیلی خیلی خوشحالم .

358

تمام روز رو با مونا و بچه هاش بودم ، این روزها سعی می کنم بیشتر از قبل باهاشون وقت بگذرونم . تو همه ی لحظه هایی هم که باهمیم ی خنده ی کوچیک ، ی حرف ، ی بحث . . . اصن هر چی که باشه همین که بهونه ای میشه برای ترکیدن بغضم خودش کافیه . مونا هی اذیتم میکنه و هر بار که ی همچین وضعی پیش می یاد سعی میکنه ب هر طریقی شده تا مزخرفترین راه ممکن منو بخندونه و بگه که برای ابد که نمی رن .ومن میدونم که این ابد لعنتی داره اتفاق می یفته و من تحملم نیست اینهمه تنهایی ! از یک سال پیش که اتابک گفت قصد رفتن داره و هیچ کس جدیش نگرفت تا الان اصلا باور نمیکردم که این اتفاق دوباره تکرار بشه و من مجبور بشم دوباره یکی دیگه رو تو فرودگاه بدرقه کنم که اصن دلم نمیخواد این اتفاق بیفته . حالا خیلی وقته کارهاشون راست و ریست شده و مونده تا اتابک تکلیف شرکت و خونه و هر چیزی که باعث بشه مجبور ب برگشت بشه رو روشن کنه تا ی وقت این اتفاق نیفته . حرف بابا رو هم برای نگه داشتن حداقل خونه قبول نمیکنه و میگه دلش نمیخواد هیچ تعلقی ب اینجا داشته باشه . اونوقت بابا گفت « اینها رو می فروشی و تموم . من چی ؟ ژامی و سیا ! یعنی تعلق خاطری هم ب ما نداری که ی روزی مجبور بشی برگردی ؟ » اون روز با این حرف بابا من شدیدا گریه ام گرفته بود و اتابک هم بدجور اخمهاش رفت تو هم « مقایسه نکنین ! شما جون بخواه این تن بره زیرخاک اگه من نه بیارم . من فقط نمیخوام دلیلی جز دیدن شما برای برگشت ب اینجا داشته باشم فقط همین » بابا خودش کاملا موافق رفتن اوناست ، اینکه بیرون از اینجا زندگی و آینده ی بهتری نوه هاش خواهند داشت . و بیشترهم تشویقش میکنه . ولی هر از گاهی که کنار هم می شینیم و صحبتش میشه غم بدی دلشو می گیره و با بغض میگه « فکر نمیکردم ی روزی برسه که بچه هام اینقدر دور از من باشن ، اون از ماهک ، اینم از اتابک ! خدا میدونه شما دو تا چی کار می کنید » و من مث هر دفعه بغلش می کنم و می گم که من عمرا برم خارج از ایران و اون باید ب این فکر کنه که برای ب آرامش سپری کردن زندگیش چطور شر منو از سرش کم کنه » . این چند روز هم میگذره و اونا هم میرن . همونطور که ماهک رفت . خوبیش اینکه این فاصله برای ماهک شکسته میشه و اون راحت تر میتونه اونا رو ببینه . مونا میگفت چند شب پیش فرزام با اتابک تماس گرفته بود و خیلی صحبت کرده بودن . و اینکه اون همه ی کارهای لازم برای خونه و کار اتابک رو تا اونجایی که از دستش برمیومده انجام داده و خوشحاله از اینکه اونجا تنها نمی مونه . و من ب این فکر می کنم که چرا فرزام و سایه اش هیچ وقت دست از سر زندگی ما برنمیداره !!

357

رابطه ام با بابا خیلی خوب شده ، با زهره هم همینطور . این مدت دوری باعث شد بیشتر قدر بابا رو بدونم و اینکه کسی عزیز تر از اون واسم نیست . زهره هم جدا از رفتار خودش بیشتر واسه دل بابا اخلاقمو باهاش خوب کردم . وقتی اون زندگی باباست ، کنارش آروم میگیره و خیلی خوشحاله چرا من باید این خوشی رو با سگ اخلاقی زهرش کنم !!! .روزهای خوبی رو دارم می گذرونم . بابا هم هرازگاهی میگه کاش زودتر از اینا می فرستادمت که بری .از الان برنامه هاتو ردیف کن برا عید هم برو . ولی من از تصورش وحشت زده میشم « نه ! ب هیچ عنوان ، اگر قرار ب سفر باشه باید تو هم باشی . من تنها یک روزم دیگه جایی نمی رم » واون فقط می خنده و هی اذیتم میکنه که اینقدر ادای دختر بچه های ده دوازده ساله رو در نیارم اینکه وقتی ازدواج کردم مثل سفر نیست که هر روز زنگ بزنم و گریه که دلم میخواد برگردم خونه . این سفر با همه جاذبه های که داشت نمی تونست دلتنگی منو برطرف کنه . حتی بودن با ماهک و چرخیدن تو خیابونا  و کافه ها و ساحل هم از ی حدی ب بعد دیوونم کرده بود . خونه ی خودمونو میخواستم و بیشتر از هر چیز بابا رو . دلتنگی بابا دیوونه کرده بود منو . شاید فانتزی ترین قسمت این سفر رابطه ام با اون پسرک مکزیکی تبار بود . کسی که ی روز نخ گره خورده بادبادک ترانه رو درست کرد و بعد اون هر وقت می رفتم دریا اون رو هم میدیدم و کم کم تبدیل ب ی چهره ی آشنا شد و اون تو روزهای بعد سر صحبت رو باز کرد  . ما زبون همو نمی فهمیدیم و زبان مشترک هر دومون هم ب شدت افتضاح بود . البته اون ب شدت من نبود و من ب خودم لعنت می فرستادم که چرا کلاسهامو ول کردم . . . اون مجبور بود شمرده شمرده و پیش پا افتاده صحبت کنه تا من بتونم متوجه بشم و گه گداری که ریتم صحبتش عادی میشد مثل خنگها فقط نگاش میکردم که هی ! آروم . . . با اینحال دوست خوبی برای گذران وقت بود . ماهک زیاد از این رابطه خوشش نمی یومد و هی غر میزد و من هر بار می گفتم که چرا اینقدر سنتی فکر میکنه و مگه ما چه رابطه ای داریم که برای اون آزار دهنده است ! منی که حتی نصف بیشتر حرفهاش رو هم نمی فهمم . اونوقت اون میگه « مگه معاشقه زبان مشترک میخواد ؟ » . روزی که بوسه ی پسرک اتفاق افتاد من اصلا انتظارش رو نداشتم ولی برخورد خاصی هم نداشتم ، بهتره بگم دوست داشتم چون حس خوبی بهم داد . ماهک بعد شنیدنش دوباره حرفهای خودشو یاداوری کرد که دیدی گفتم و فلان و اینا . من اصن برام مهم نبود حرفهای اون . ولی اونقدر حرف زد که مجبور شدم بگم « ببین ی وقت دیدی با همین پسره خوابیدم . اونوقت میخوای چی بگی ؟ ی کم خواهری کن واسم تو که میدونی من نمی تونم از اتفاقهایی که برام می افته حرف نزنم . حالام که تعریف کردم اینقدر نصیحت نکن . ب این فکر کن که من روز خوبی رو داشتم و این باید تورو خوشحال کنه . نیست ؟ » اونوقت ماهک داد می کشید که تو دیوونه ای و دیگه اصن حق نداری تنها بری بیرون . ولی همه ی این حدو مرز گذاشتنش تا یکی دو ساعت بود و بعد از فرو کش کردن عصبانیتش دوباره همه چی رو فراموش میکرد و می یومد می نشست کنارم  و حرفهایی خواهرانه . امیر اردلان رو هنوز ندیدمش . خبر از برگشتم داره ولی بابت کارش اومدنش رو هی عقب میندازه و من بی نهایت عصبی میشم . و در همین عصبانیتها بود که ماجرای این بوسه رو گفتم و اینکه « اصن رابطه ای که بعد مسافت در اون دخیل باشه بهتر از این نمیشه . نمی تونی بیایی بهتره ب فکر کات کردن باشی . من نمی تونم بعد اینهمه مدت نبودن حالا که برگشتم تو برای اومدن بازهم بهونه بیاری . کارت اصن برا من مهم نیست ، مهم حس و حال الان منه که ب بودنت نیاز دارم و تو نیستی ، این رابطه غیر از سرخوردگی چیزی برای من نداره » واون باز دلجویی کردن و قربون صدقه رفتن که ی کم درکش کنم . تو اولین فرصت حتما می یاد و اینکه اصلا این ماجرا رو جدی نگرفت و تصورش شوخی من بود .

356

ناهار رو با پریسا بودم و بعدش با آیلین و مریم استخر .ی خانمی بود تقریبا خیلی چاق ، این اومد طرف عمیق استخر که سوت ناجی ها بلند شد ، اصن محل هم نمیداد بهشون .بعد اون بیچاره ها هی سوت سوت این اصن نیگا نمیکرد بهشون شاید فکر نمیکرد که با اون باشن ولی درکل بی تفاوت بود .ازدستش عصبی شده بودن اونقدر که یکی بدو بدو اومد کنارش و نگهش داشت « مگه نمی شنوی ؟ داری میری اونطرف می تونی شنا کنی ؟اصن پا دوچرخه بلدی ؟ » این خانم هم یهو برگشت گفت « چیه ؟ فک کردی چون چاقم بلد نیستم ؟چرا این دخترا دو دقیقه پیش اومدن اینور اصن اهمیت ندادی حالا برا من سرو صدا راه میندازی ؟» بعدم دیگه منتظر حرف بعدی ناجی نشد و از همونجا شیرجه زد تو آب .خب خیلی خوب شنا میکرد و خوب هم می تونست خودشو رو آب نگه داره .ولی تا لحظه ی آخر که تو آب بودم همش نگام ب اون بود ی جوری نگران بودم .فکر اینکه اگه یکی با این وزن نتونه رو آب خودشو نگه داره این بدبختا دخترای ناجی چطور باید ی همچین آدمی رو از آب بکشن بیرون ؟تصورش هم آزارم میداد .رو تن مریم چن جا کبود بود و این با همین وضع اومده بود استخر . مریم می گفت « شماها چرا اینقدر منحرفید ، هر کبودی که اون کبودی تو ذهن شما نیست شاید خوردم ب دری ، دیواری یا از جایی افتادم »  خیلی مزحک بود،این هی داشت تعریف میکرد که چی شده و چطور که دیگه نتونستم ساکت بمونم « الاغ کی گردنش میخوره ب دیوار ؟ یا سینه اش کوبیده میشه ب در که تو دومیش باشی ؟ آخه مگه مجبور بودی بیای که حالا دروغ می بافی » طفلی فقط خندید و هیچی نگفت ولی پریسا دیگه ولکنش نبود « قبلنا محسن این کارا رو نمیکردا ، از وقتی ازدواج کردین هیجانش بیشتر شده ب گمونم و . . . »پریسا خیلی سر ب سرش میذاشت و تو سرو کله هم میزدن  ،بعد شنا رفتم واسه ماساژ ولی از اون خانم همیشگی خبری نبود .سراغشو که گرفتم گفتن فوت کرده .اصن انتظار شنیدن ی همچین چیزی رو نداشتم ، حسابی بهم ریختم واسه کسی که یکی دو بار زیر دستش ماساژ گرفتم و هیچ شناختی دیگه ای هم ازش نداشتم . تحمل اونجا برام غیر ممکن شده بود و ب اصرار اون دوتارو هم بیرون آوردم و رفتیم باغ . تموم راه تصویر موهای فر شده ی اون زن و چشمهاش جلو چشام رژه می رفتن و این عصبیم میکرد . خونه باغ خیلی خیلی سرد بود ی هفته ای میشد بهش سر نزده بودم و هیچ گرمایی نداشت پریسا و مریم از اینکه ب کار گرفته بودمشون هی غر میزدن که آره عمدا آوردمشون اینجا که برام هیزم بکشن داخل خونه . ولی بعد نیم ساعت دیگه کم کم خونه گرم شد و داغ شد .اونقدر که پالتو و شال رو انداختیم کنار و راحت نشستیم دور آتیش . گوشه و کنار خونه نشون از بودن اتابک داشت هر وقتم می یاد چهار تا نره خرو با خودش می یاره و همه چیزو بهم میریزه و دیگه هم سعی نمیکنه که مرتبشون کنه ،بعد دعوام با اتابک رو جریان طلاهای مامان و اینکه چرا بابا باغ رو ب نامم کرده قفل در ورودی و خونه رو عوض کرده بودم هر چند ب مونا داده بودم کلیدشو ولی پیش خودش طوری وانمود میکردم که دوست ندارم اتابک وقت و بی وقت مهمون ببره اونجا ، هیچ وقت یادم نمیره روزی رو که بعد بحث با بابا رو جریان بهم زدن نامزدیم و بیرون کردنم از خونه وقتی تو اون حال و روز می رفتم که خونه اون باشم ب مونا گفته بود راهم نده و کاری کنه برگردم خونه یا هر قبرستون دیگه ای . . . این کارش هیچ وقت فراموشم نمیشه و هر وقت یادش می یفتم ازش متنفر میشم . ولی اون انگار واسش مهم نبود و با گذاشتن این نشونه هاشاید سعی داشت بهم بفهمونه که توکی باشی که ب من بگی حق دارم برم باغ یا نه .ی کم ذهنم درگیر این کارهای اتابک شد ولی با لودگی های پریسا دوباره بهتر شدم و ساعات خوبی رو کنار هم گذروندیم .میخواستم برگردیم که انگار اونا دلشون میخواست بمونن ومنم دیگه مخالفتی نکردم .زنگ زدن ب محسن و امیر که برا شام چیزی بگیرن و بیان اونجا ، از بی خیالی پریسا خیلی حرصم می گرفت .این زن انگار نه انگار که بچه ای هم داره .« ما از ساعت 2 رفتیم استخر و بعدم اومدیم اینجا که الان شده6 شب بعدم زنگ میزنی ب شوهرت که بیاد ولی اصن سراغ بچتو نمی گیری احتمالا تا اخر شبم اینجایید .تو چطور واسه بچه مادری میکنی ؟» انگار با دیوار حرف میزنم ، اصن براش مهم نبود « ول کن تو هم بابا من خودم زندگی و تفریح لازم ندارم ؟ پرستار گرفتم که بتونم راحت باشم نه اینکه هی فکرو ذکرم بچه باشه » هیچ وقت نتونستم بفهممش ، هیچ وقت .

355

نشستم ی گوشه و برا روناک قصه  می گم و مونا هم تو آشپزخونه با زهره صحبت میکنه ، از دور نیگاشون می کنم ، چقدر راحتن باهم مث دو تا دوست ، مث همون موقع ها که مامانم بود .اعصابم داشت بهم می ریخت صداش کردم و وقتی اومد « من فکر میکردم چون مامان رو دوست داشتی اونقدر باهاش با احترام بودی و رفتار دوستانه ای داشتی ولی الان با زهره هم همین رفتارو داری بدون هیچ تغییری یعنی برا تو اصن مهم نیست مخاطبت کی باشه ؟ با کی در چه سطحی رفتار کنی و حرف بزنی ؟ » « تو چرا اینقدر همه چیزو تو هم گره میزنی ؟ اگه یکی بزنم تو صورتش و جوابهای سربالا بهش بدم بیشتر خوشت می یاد ؟ مسلمه که اگه بابا ده تا زن دیگه هم بگیره هیچ کدومشون حداقل برای من جای مامانت رو نمی گیره ولی توجه  داشته باش این خانم الان همسر پدر شوهر منه ، بی احترامی ب اون قطعا بابا رو هم ناراحت میکنه .من اصن دلم نمیخواد مث تو باشم .از اون گذشته زهره چشه مگه ؟ بی احترامی کرده بهت ؟ دست ب سیا سفید نمی زنی ، حتی لباساتو هم که اتو می کنه ، مگه کلفت توست ؟ ی کم رفتارتو درست کن و هیچ وقتم برا من تصمیم نگیر که با افراد خانواده ام چه رفتاری داشته باشم و یا نداشته باشم » .همین دیگه  ، چی داشتم که جوابشو بدم ؟ اون دوباره رفت کنار زهره و منم سرم ب بازی با بچه ها گرم شد .دختر زهره قرار بود بیاد اینجا یکی دو روزی رو ولی نیومده و گه گاه صدا زهره رو می شنوم که قربون صدقه اش میره و بهش میگه که با عموش هماهنگ کرده هر وقت خواست بفرستتش اینجا ، نمیدونم دخترک چی میگه که زهره هی کوچیک ترو کوچیک تر میشه اونقدر که تا ی ساعت بعدش از اتاقشون بیرون نمی یاد و وقتی هم بیاد چشاش سرخ سرخه ، دلم بدجور درد می گیره واسش . اینجور موقع ها دوست دارم برم کنارش بشینم و بگم باهام حرف بزنه حداقل آروم میشه ولی همش جلو خودمو می گیرم .ی وقتایی هم هی میرم سراغ گوشیش تا بتونم شماره دخترشو بردارم و بعدم سر ی فرصت مناسب زنگ بزنم بهش اونقدر ب فحش بکشمش تا دلم خنک بشه .ولی باز پشیمون میشم ، دخترکی که تا ب حال ندیدمش و فقط ازش شنیدم فرصتی هم پیش نیومده که از زهره بخوام عکسی ازش نشونم بده .ولی احتمال میدم در اولین برخوردمون که نمیدونم کی و چه وقت هست حتما ی سیلی ازم میخوره بابت اینهمه اذیت مادرش ، اینهمه دلتنگی که ب مادرش میده و عین خیالش نیست . دلم میخواد بهش بگم کاری نکن که ی روزی حسرت این روزا رو بخوری که چرا بودن با مادرت رو از خودت دریغ کردی .

354

راضی کردن بابا اونقدرم که فکر می کردم سخت نبود خیلی راحت اجازه داد و برخلاف گذشته تنهایی تو جاده رو بهونه نکرد و گذاشت با ماشین خودم برم اینهمه راه رو بی اینکه یکی همراهم باشه !راحتی خیالم از ی طرف که حالا می تونستم برم ، و تعجبم ی طرف دیگه که چطور ؟یعنی دیگه حساسیت های قبل رو نداره !! ی جوری بود ، ی جوری که هنوز توش موندم ،حتی دیگه اینکه شب دیر بیام خونه هم مث قبل سرو صدا راه نمیندازه ، مسلما راضیم از این وضع ولی این تغییر ناگهانی این رضایت رو سنگین می کنه .هر چند ذهنمو درگیر کرده ولی سعی می کنم خیلی بهش فکر نکنم و اهمیتی ندم .شاید اونقدر سرخوش زندگی جدیدش هست که دیگه من و کارام خیلی واسش دغدغه نیست .دیدن بچه ها بعد ی مدت نسبتا طولانی  عالی بودتقریبا اکثرشون رو دیدم و ساعات خوبی رو باهاشون داشتم . و ب اصرار مریم این یکی دو شب رو هم خونه اونا موندم ، کوهیار هم غیر از شب اول دو شب بعدی رو رفت خونه مادرش تا مثلا من راحت ترم باشم ! این معذبم میکرد و دلم میخواست برم هتل یا هر جایی که ی اتاق گیر بیارم ولی اجازه ندادن و مسلما بودن با مریم رو ترجیح میدادم .تقریبا اکثر بچه ها ازدواج کرده بودن یا نامزد بودن و یا داشتن دوره عقد رو سپری می کردن ، خیلیاشون رو با شریک زندگیشون دیدم و بعضیا رو هم نمیدونم اسمشو چی بذارم تعصب بیجا ؟! حماقت ؟ کج اندیشی . . . که دیگه همسرشون اجازه نمیدادن بهشون که بیان تو جمع بچه ها و از اون بدتر اینکه قید جلسات ادبی رو هم زده بودن .دخترو پسر هم نداشت یکی مث نسیم ، مث علی ومهلا . همه اینا رو مریم برام می گفت تا رسید ب امیراردلان ،پارسال هم که با لیلی رفته بودم مشهد نتونستم ببینمش وقتیم که زنگ زدن بهش رفته بود تهران با نامزدش و عذر خواهی کرد که نمی تونه بیاد .و امسال . . .چیزایی که مریم ازش می گفت اذیتم میکرد اینکه اردلان اوایل امسال نامزدیشو بهم زده و بعد اونم باباش اونو از خونه بیرون کرده بود و حالا تو ی خونه ای کوچیک اجاره ای زندگی میکنه سخت سعی میکنه زندگی کنه .زندگی کنه چون تا ب حال حمایت های باباش رو داشت . پول باباش ، اعتبار باباش و . . .همش می گفتم عجب ! که اینطور .اینا مریم رو عصبی کرده بود که چرا اینقدر بی تفاوتی .یعنی واقعا هیچ حس دیگه ای نسبت ب وضعیتش نداری ؟ جواب اونو ندادم ، فقط نیگاهش کردم و هیچی . مگه میشد بی تفاوت باشم .امیراردلان اولین مردی بود که وارد زندگی من شده بود .از شاگردای بابا بود و بعدها رابطه بابا و پدر اون هم خیلی جدی تر شدو ما ب دوستان خانوادگی تبدیل شدیم و این دغدغه بیشتر بودن ما باهم رو کم کرده بود .هردو همو دوست داشتیم .من خیلی هم دوستش داشتم منتها عشق مهرداد رو تو دلم داشتم و این رابطه قبل از واگویی احساساتم ب خود مهرداد و شروع عاشقانه هام بود . اگر تعصب و غیرت بیجایی رو که واسم خرج میکرد رو نادیده بگیرم تقریبا رابطه ی خیلی خوبی باهاش داشتم و در انتها هم همین اخلاقش باعث شد کات کنم . . . بعد فوت مهرداد و خواستگاری دوباره ی اون و جواب ردی هم که دادیم دیگه کلا رابطه دو خانواده قطع شد ومن حتی همون سالی ی بار رو هم خیلی نتونستم ببینمش . روز آخری که میخواستم برگردم رفتم دیدنش که با اینکه میدونست مشهدم ولی هنوز نیومده بود ببینه منو . وقتی منو پشت در دید اولین واکنشش فحش دادن ب مریم و کوهیار بود « مادر فلانها من گفته بودم نیارنت اینجاها ، یکی دو دقیقه صبرکن من آماده شم بریم بیرون ، وضعیت خونه ام خیلی خوب نیست » ولی باز خودش پشیمون شد و گفت برم تو «  تو که همه چی رو میدونی پنهان کنم که چی بشه » ی آپارتمان 40 متری، خالی خالی ب معنای واقعی کلمه .ی تلویزیون ، ی بخاری ، ی کاناپه و ی تخت ولباساش و کتاباش و کتاباش . . . هیچ تغییری نکرده بود همون قیافه ، همون اخلاق ،همونطور بددهن و همون ته ریش ! می گفت گذاشته بمونه چون کوهیار گفته بود بهش که دارم می یام و میخواست ببینتم ،میخواست اونطور باشه که من همیشه دوست داشتم .همه چی رو خوب یادش بود، چی دوست دارم و چی دوست ندارم ، واسم تو ماگ ویسکی ریخت و نشست حرف زدن و ب اینجا رسید که هنوزم دوسش دارم یانه ؟ نمیدونستم چه جوابی بدم اگه می گفتم آره شاید میذاشتش ب حسابی و برداشت خودش اگه می گفتم نه که دروغ بود .من دوسش داشتم ، ی دوره ای از زندگیم بود چیزیم که باعث جداییمون شد غیراز اخلاقش که احساس مالکیت میکرد عشق مهردادو رسیدن بهش بود .فقط گفتم « درو دیوار این شهر بوی تورو گرفته دو ساله که ندیده بودمت نمیشد برم ،اینطوری فکر میکردم بخودم کم لطفی کردم » خیلی خندید ،خیلی اونقدر که عصبی شد بعد گفت « تو هیچ وقت ب من فرصت ندادی والا کاری میکردم هر جای این کشور که بری بوی من و خاطره هام آرومت نذاره » و بعد بغض کرد . از خودش گفت و اتفاقاتی که تو این مدت واسش افتاده از اینکه یهو پشتش خالی شده .از نامزدش و اینکه آخرشم نفهمیدم چه مشکل مهمی بوده که باعث بهم خوردن رابطشون شده ! میخواستم برگردم که اصرار کرد ناهار باهاش باشم ، بی میل نبودم و موندم یاد روزایی افتادم که می رفتیم ویلاشون تو طرقبه واسم آشپزی میکرد و من عاشق اون موقع ها بودم همیشه می گفتم وقتی آشپزی میکنه جذابیتش برام بیشتر میشه .و حالا داشت اون خاطره ب نوعی دیگه تداعی میشد . مشغول کارش شدو من از دور نیگاش میکردم و حرفاشو می شنیدم . داشتم ازش عکس می گرفتم که فهمید « هنوز عکسای اون موقع هارو هم داری ؟ منکه دارمشون . میدونم الان خیلی ب چشمت جذاب و شیرین می یام دیگه ترفندام موثر واقع شد ولی جون هر کی دوس داری انکار نکن که میدونم دروغه و میخوره تو ذوقم » هیچی نگفتم و یکی دو تا عکس دیگه .تا اینکه اومد پیشم نشست و مثل همون موقع چشمامو بوسید .قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم .خفه شده بودم . . . ازم پرسید که دوس پسر دارم یا نه !وقتی گفتم نه بازم خندید « نمی خوای باهم باشیم ؟ من و تو اولین های هم بودیم فکر نمی کنی بهتره باهم باشیم ؟ گور بابای بابا من و تو اصن منظورم دوباره خواستگاری کردنو ازدواج نیست ، بیا فقط باهم باشیم ، تا هر وقت که تو خواستی ، من کلا قید زندگی و ازدواج باهر کسی رو زدم ،در ب در شدم ،  ب آرامش نیاز دارم اگه قبول کنی تا وقتی می مونم که تو بخوای ی روزی هم خواستی با یکی دیگه ازدواج کنی بی سرو صدا می کشم کنار و . . . و . . . » جوابی بهش ندادم و موکولش کردم ب اینکه بعدا تماس می گیرم باهاش .شماره اش رو داد و گفت اگه زنگ زدم میذاره ب حساب رضایتم و اگه نه که هیچ ، مث این مدتی که گذشت از دور دوست می مونیم . بعد ناهار که دیگه میخواستم برگردم واسش مهمون اومد ، دوست دخترش بود با دیدن من اونجا شوکه و عصبی شده بودو اردلان منو بعنوان ی دوست قدیمی و اون رو بعنوان دوست دختر فعلی معرفی کرد .لفظ فعلی صدای دخترک رو درآورد که مگه کس دیگه ای هم هست یا بعدا قراره باشه ؟ اردلان خیلی خونسرد « بستگی ب رفتار تو داره عزیزم » خیلی نموندمو و برگشتم . شب داشتم برا مریم تعریف میکردم که زنگ زد « اگه تو بخوای باهاش بهم میزنم » گفتم نه ! ربطی ب من نداره روابط اون و از اون گذشته رابطه ی خاصی بین ما نیست که من بخوام براش حدو حدود بذارم .« هنوزم همونطوری ، ولی من تغییر کردم اگه با من باشی دیگه گیر الکی نمیدم ، حداقل سعی می کنم که اینطوری نباشم باهات » مریم میگفت بهتره قبول کنم .ومن تو فکر این بودم که دلیلی برای زنده کردن ی رابطه ی کهنه رو دارم یا نه ! و ب هیچی نرسیدم .

353

سعی می کنم کمتر تو خونه باشم ، وقتایی رو هم که کار خاصی ندارم یا تو باغم و یا ول چرخیدن تو خیابونا .هی می خوام برگردم خونه هی با خودم میگم بری که چی بشه الان هر دوشون هستن باز ی حرفی می شنوی ی حرکتی می بینی ازشون که آزارت میده ، نمیشه بهشون گفت که با هم مهربون نباشن ، نمیشه گفت که کنار هم نشینن ، حداقل میشه ی جوری روز رو سر کرد تا شب که بری و تو اتاق خودتو حبس کنی و بعدشم خواب . وقتی برگشتم زهره داشت با دخترش تلفنی صحبت میکرد .دخترک هجده ساله ای که انگار حس و حال منو داره و ترجیح داده با خونواده ی پدریش زندگی کنه تا با مادرش ، قطعا پذیرش مرد دیگه ای جای پدرش براش سخت بوده . رفتم سر یخچال و دنبال ی کم شراب ، ب آبجو هم راضی بودم ولی نبود .همه جارو زیرو رو کردم نتونستم پیدا کنم و زیر لبی زهره رو مواخذه میکردم .دیگه همه جای این خونه برام غریبه شده ، دکوراسیون پذیرایی و نشیمن تغییر کرده خیلی ، خیلی چیزا عوض شدن ،خیلی چیزا دور ریخته شدن .دور که نه ! اجازه ندادم وسایلی رو که ی روزی مامانم با عشق باهاشون سرو کار داشت واستفاده میکرد دور بریزن همون روزا همه رو بار ی وانت کردم با کمک امیر محمدو بردیم باغ . داشتم حرص میخوردم و همچنان کلافه کابینت هارو بازو میکردم و محکم بهم می کوبیدم .تا اینکه زهره اومد « عزیزم چیزی میخوای بگو شاید من بدونم کجاست » « مرگ میخوام ، کوفت ، زهرمار ، هر چی که باشه .اعصابم بهم ریخته است کجا گذاشتیشون ؟ » نمیدونم چرا اینطوری شده بودم ، دست خودم نبود .حالم از خودم بهم میخورد با اینطور صحبت کردنم . ولی باز رفتم سراغ کابینت ها که یهو صداش میخکوبم کرد « ژامک جان همه رو گذاشتم تو کابینت زیر اپن یکی دو تام تو یخچال زیر جا میوه ایه  » ژامک ، ژامک جان !!! چقدر این کلمه و لحن صداش منو بهم ریخت برگشتم چش تو چشش شدم و بغض داشت خفه ام میکرد .هیچ کس اسم کامل منو صدا نمیکرد ،هیچ کس . همه می گفتن ژامی ، تو خونه ، تو فامیل ، تو بچه ها ، دوستای دانشگاه ، حتی مهرداد . . .من عادت داشتم ب شنیدن مخفف اسمم و یا فامیلیم . فقط مامان بود ، مامان هیچ وقت نصفه نیمه صدام نمیکرد ، کامل می گفت .توصیف اون لحظه ی من غیر ممکنه ، حس خوبی داشتم ، حس بدی هم داشتم .درد بود .نشستم رو زمین و همینطور نیگاش میکردم که بطری ویسکی رو ب طرفم دراز کرده بود . هیچ نتونستم احساسات لحظه ایمو کنترل کنم .چه خوب چه بد باید ب زبون بیارم ، باید طرف مقابلم بدونه چه حسی در من ایجاد کرده « گفتی ژامک غریب ب دلم نشست ، دوست داشتم .ولی دیگه اینطور صدام نکن تو هم مث بقیه باش » دلم نمیخواست بگم چرا و حوصله حرف زدن هم نداشتم برگشتم اتاقم که صداش پیچید تو خونه « نه ! اسم ب این خاصی ، ب این زیبایی چرا باید بشکونمش ؟ باید عادت کنی من همینطور صدات می کنم » هیچی نگفتم ولو شدم رو تخت . بعد شام بود که تلفن خونه زنگ خورد .زهره گوشی رو برداشت و بعدم منو صدا کرد با همون لحن همونطور کامل.دروغ چرا خوشم اومده بود . گوشی رو که گرفتم انتظار هر کسی رو داشتم غیر از فرزام !! نمیدونستم چه واکنشی نشون بدم .اول از همه هم با سوال شروع کرد « کارم داشتی ؟ خطمو عوض کردم خیلی وقته ، قبلی رو خیلی استفاده نمی کنم همین چن دقیقه پیش رفتم سراغش . . .» چی می تونستم بگم ؟ چی باید می گفتم ؟ هیچی .فقط همین ی کلمه و باز ساکت موندم .« چرا دروغ میگی ؟ من تو رو بهتر از هر کسی می شناسم ، چی رو دلت سنگینی میکرد که اون وقت شب ب من زنگ زدی ؟ خیلی مهمه واسم و باید بگی که چی تو رو مجبور کرد ب این کار » « همین ! خودت گفتی ، اجبار . اعصاب و احساس تحریک شده ام مجبورم کرد .اگه اون شب گوشیتو جواب میدادی حرف میزدم قطعا ولی الان مرور زمان شامل حالش شده دیگه حس و حال اون لحظه رو هم ندارم .چیز خاصی هم نبود .بهش فکر نکن .دیگه هم تکرار نمیشه » بی حوصله تر از من بود .خسته بود انگار « اگه تا حالا زنگ نزدم واسه اینکه میدونستم جواب نمیدی ، کلا رابطمو با خانواده هم قطع کردم حتما شنیدی که مامان چه فکرایی تو سرشه خطمو عوض کردم چون داده بودتش ب یکی از همون دخترای انتخابیش تا ما رو بیشتر با هم آشنا کنه ، هیچ کس جای تو رو واسه من نمی گیره .من هنوزم رو حرفم هستم .تو فقط ب من اعتماد کن .من این ترم تموم می کنم برمیگردم » همین ! اینارو گفت و بعدم قطع کرد . چن لحظه ای رو همینطور مونده بودم و بعدم نشستم رو زمین و باز گریه و گریه . . . بابا اومد که چی گفت ؟ . گفتم هیچی .« هیچی بیست دقیقه طول کشید ؟ هیچی اینطوری کردت ؟ » « درد دارم بابا ! بد جور درد دارم .این احمق هنوز نمی فهمه که ب من بدهکاره .باید معذرت خواهی کنه . هنوز تو خیالات خودش سیر میکنه ، فکر میکنه من از شنیدن دختر پیدا کردنای مامانش واسش ناراحت شدم که بهم میگه فقط فکر منه و حتما برمیگرده .برمیگرده که چی دوباره روز از نو و . . . مگه من مغز خر خوردم که دوباره برگردم پیشش ؟ من اینقدر درمونده و احمق ب نظر می یام ؟» و بابا بعد گذشت این چند ماهه نشست کنارمو و بغلم کرد و التماس که بگم چی بینمون گذشته .چی باعث شد اینطور عصبی باشم که از بیانشم خودداری می کنم .مگه می تونستم بگم ؟ نه اینکه روم نشه .اینکه اونم مثل ماهک بعد شنیدنش منو مواخذه کنه و بخنده بهم ، « بذار همینطور سر بسته بمونه .بذار بین خودمو فرزام بمونه .اگه گفتنی بود حتما تو این مدت من که نه فرزام خودش می گفت » و باز کپیدم تو اتاقم .دلم میخواد زندگی رو بزنم رو دور تند .برم ی ده بیست سال بعد .برم ببینم بالاخره ب اون آرامشی که میخوام می رسم یا نه ! برم ببینم چی ب سر من و فرزام اومده ، خلاصی پیدا می کنم از دستش یا نه ، برم ببینم کسی رو دارم اون موقع کنارم که واقعا باهام باشه یا بازم مث الانم با اینهمه آدم دورو برم تنهام !!!!!

352

بعد مدتها ی سر زدم ب ایمیل اصلیم ، پنج شش ماهی میشد که سراغش نرفته بودم ، مهمترین دلیلش هم فرزام بود و میل های شبانه اش ، نمیخواستم لحظه ای هم فکرم دورو برش بچرخه ، نمیخواستم کوچکترین چیزی ازش ببینم یا بشنوم .ی ساعت پیش بازش کردم کلی میل نخونده داشتم از فرهادو سوده ، از شقایق که اونم سه ماه پیش برا همیشه رفت .روزی که بدرقه اش میکردم نمی تونستم جلو گریه ی پر صدامو بگیرم بهم گفت بی خبرم نمیذاره و قول گرفت که بی خبرش نذارم .و حالا بیشتر ازده دوازده تا میل داشتم ازش . . . ولی تو همه ی اونا دنبال اسم فرزام بودم ، نمیدونم چرا اینطوری شده بودم !! حس بدی داشتم ، حتی ی دونه ؟! اونی که عادت هر شبه اش بود که برام ایمیل بده و از روزش بنویسه و دو تا عکس هم ضمیمه کنه ، چرا چیزی ازش نیست ؟!! نمی تونم بگم چه حسی بهم دست داه بود که هنوز هم توش موندم ، با همه ی خودداریم از سر نزدن ب میلم که اونو بهونه میکردم حالا دنبال دلیل می گشتم که چرا ؟ چرا چیزی نداده . . .یعنی مهم نیست براش ؟ یعنی اینقدر بی اهمیتم واسش ؟ حتی ی خط کوتاه ! ی ببخشید ساده !! ی وقتی ب خودم اومدم که چشام تار شده بود و صورتم خیس ، اونقدر احساساتم تحریک شده بودکه پتو رو پیچیدم دورمو رفتم تو حیاط سیگار کشیدن ، سرما ب مغز استخونم که رسید دوباره کپیدم تو اتاقم . همه ی این دو سال رو دارم مرور می کنم  همه وقتایی که اینجا بود ، وقتایی که نبود و تلفنی صحبت می کردیم ، بوسه هاش ، سیلی ها و دادو فریادش ، التماس های عاجزا نه اش . . .همشون مث ی فلیم رو دور کند جلو چشام رژه می رفتن .اگه شهامت و جرات الانم رو دو سال قبل داشتم الان حال و روزم این نمیشد نصفه شبی . بیشتر از چن بار دستم میره که گوشیمو بردارمو بهش زنگ بزنم . و همین صداشو شنیدم داد بکشم رو سرش که چرا ؟ چرا بعد دو سال منو ب اینجا رسوند منکه داشتم آروم میشدم ، منکه داشتم می پذیرفتمش ، منکه مطیع شده بودم ، منکه داشت همه فکرو ذکرم میشد اون ، منکه همه اینا رو ی شب تو ماشین تو جاده بهش گفتم ،داد بکشم که یادش نیست بهم گفته بود « دو سال با اخلاق گه ت ساختم ، سردیتو تحمل کردم و از عشقم کم نشد ، حالا که بهم امید میدی بخدا تا ته تهش کنارت می مونم و بازم همون آدم دو سال پیشم . . .»  بگم چرا یهو گاو شدی اونقدر که یا جرات بشم و پی همه چی رو ب تنم بکشم و واستم مقابل همه ! جراتی که این اواخر اصن بهش فکر نمیکردم و همشو جمع کرده بودم تو حس و حالم بهت که تغییر کنه ، چرا ؟ چرا بعد اینهمه مدت هیچی واسم ننوشتی ؟تو گوشیم رفتی ایگنور لیست ، چرا خونه زنگ نمی زنی ؟ فکر نمی کنی ب من بدهکاری ؟ تویی که ب قول خودت همه جوره غرورتو ب پای من له کردی اینقدر سخت بود واست که بگی ببخشید ! فقط همین ، ی ببخشید ساده . . . و زنگ زدم ولی جواب نداد ، ی بار ، دو بار . . . خواب نبود قطعا ، میدونم معمولا شبا دیر میخوابه ولی جواب نداد .حس میکنم دارم غرورمو له می کنم بدجور و بو تعفنش داره حالمو بهم میزنه . . .

351

روزهایی که گذشتند با روزهایی که در حال گذرن واسم هیچ تفاوتی نداره و هیچ تغییری در من ایجاد نکرده مگر اینکه ب نفرت و عصبانیتم اضافه کرده باشه !اینکه تو اوج تنهایی و درد من و شرایط روحی اسف باری که داشتم بابا یهو تصمیم بگیره ب زندگیش سرو سامون بده شوک بزرگی واسم بود .شبی که همه رو جمع کرد و گفت که واسه فلان روز میخواد ی مهمونی کوچیک بگیره اونقدر که عمه و اتابک رو خوشحال کرد منو ب شدت عصبی و پر بغض !دروغ چرا خودم این اواخر قبل ب هم زدن نامزدیم مدام بهش می گفتم بهتره اون خانم رو عقد کنه و ب رابطه اش رسمیت بده ! نمی تونم بگم کدوم دلیلم مهمتر بود اینکه از فکر خروج از ایران بیاد بیرون یا چون میدیدم فکرو ذکرش اون زنه و با بودن با او خوشحاله دوست داشتم خوشحال تر ببینمش و یا خسته شده بودم از اینهمه کار خونه و . . . ب هر حال هر چی بود خودم تشویقش میکردم .ولی ب هیچ وجه نمی تونستم تصور کنم تو ی همچین موقعیتی بخواد این کارو بکنه ! انتظار توجه و همدلی داشتم ! اینکه تنهام نذاره و کمکم کنه حال و روزم بهتر بشه .حداقل این لکنت لعنتی که رو شوک فوت مامان نصیبم شده بود و تو شرایط بد روحیم عود میکنه برطرف بشه !! این خواسته ی کوچیکی نبود .وقتی همون شب همه اینا رو ب زبون آوردم اتابک گفت « خودخواهی تو حدو مرز نمی شناسه قرار نیست که دیگران ب پای حماقتهای تو خودشونو بسوزونن ! تو زندگیتو خراب کردی دلیل نمیشه بابا نتونه زندگیشو بسازه !!! » . هر چی بود گذشت بابا ازدواج کرد ب همین راحتی ! دیگه موقعیت جدید رو پذیرفته بودم ولی دلخوریم از بابا برطرف نمیشد . سخته ! زجر آوره که ی زن دیگه رو دوش ب دوش بابات ، سر میز شام ، تو نشیمن ، تو باغ ، تو اتاق خواب کنار بابات ببینی و دلت درد نگیره ، اوایل دلگرفتگی بود که با سختی تموم سعی میکردم بهش جولان ندم ولی کم کم ب مرور زمان . . . نشد ، نشد ! دیدن مهربونی های بابا ب زهره ، عزیزم صدا کردناش ،توجه بیش از حدش عصبیم میکرد !همش حس میکردم این زن ب ناحق جای مامانمو گرفته و اصن لایقش نیست !ب قول موناحساسیت ها و حسادتهای من خیلی کمتر از سن و سالم نشون میده و اصن در شان  دختری ب سن من نیست !! ولی مگه دست من بود ! و نیست . اونقدر فشار عصبیم زیاد شده بود که نتونستم خونه رو تحمل کنم و با چن دست لباس و کتابای درسی رفتم خونه عمه ،  ی روزایی زهره می یومد دیدنم ولی نمیدونست همین کارش که مثلا واسه احترام انجام میده منو بی نهایت عصبی می کنه اونقدر که ازش خواستم منو ب حال خودم بذارن و سراغم نیان !وبابا که هیچ دیدنم نیامدو سراغی ازم نگرفت و تموم دیدارمون خلاصه میشد تو کلاسای درسش و همین ، فقط همین ! ب عمه گفته بود نمی یام دیدنش و مخالفتی ندارم با موندنش واسه اینکه آروم بگیره ، آخرو اولش چی ؟ باید برگرده خونه ، پس ی مدت دوری بهتره واسش ! و این آخرو اول بالاخره رسید و من مجبور شدم امروز برگردم خونه ، میگم اجبار که اگه نبود دلم نمیخواست دیگه برگردم .حداقل نه ب این زودی ها.عمه جان هم در نهایت مهربانی عذرمو خواستن و گفتن که بهتره برگردم خونه . بهتره خودمو با شرایط هماهنگ کنم و با زهره دوست باشم ، بهتره خودخواهی رو بذارم کنارو ب فکر بابا هم باشم .وقتی اینارو گفت مث بچه ها زار میزدم که آره منو داری بیرون میکنی؟ من کجا برم و اینا . سریعا هم بلند شدم و وسایلمو جمع کردم و ب مهربونی و التماساش که اصن قصدش این نبوده و اینا توجه نکردم .ی راست رفتم باغ و یکی دو ساعت رو موندم اونجا ولی دیگه نمیشد . . . وقتی برگشتم زهره تازه دوش گرفته بود و داش تنشو کرم میزد ، تعجبش و صدای خفه ی فریادی که ازش بلند شد تازه یادم اومد که دیگه اوضاع و احوال این خونه مث قبل نیست .دیگه نباید سرمو مث گاو بندازم پایین و بیام تو !ی جورایی خودم خجالت زده شدم و با ی ببخشید خودمو انداختم تو اتاقم .فضای خونه خفه است ! هر جا که پامو میذارم یاد مامان می یفتم ، با اینکه این اون خونه ی قبلی نیست و اینجا هیچ خاطره ای از حضور مامان نداره ولی نمیدونم چرا اینطوری شدم .نه زهره و نه بابا هیچ کدوم هیچی نپرسیدن و چیزی هم نگفتن ، عادی رفتار می کردن انگار که هر روز منو می بینن و من از خونه نزده بودم بیرون . سر میز شام ب بابا گفتم خونه سیا که خالی شد دیگه اجاره اش نده  ، میخوام برم اونجا ! خودم اصن ب این موضوع فکر نکرده بودم یهو ب زبونم اومد ، هیچی نگفت .من باز زر زدم باز هیچی نگفت .یهو قاشقو کوبیدتو بشقاب که : « بری چه غلطی بکنی ؟ کم دق ندادی باز چه مرگته ؟ » « هیچی ! میرم که شماها راحت تر باشید . . . » دیگه نذاشت ادامه بدم ، اونقدر عصبی شده بود که شروع کرده ب دادو بیداد و سرزنش و من با آرامش غیر قابل باوری ماکارونی رو دور چنگال می پیچیدم و می خوردم حرفمو زده بودم و دیگه مهم نبود بابا چی میگه ، ی جورایی گوش نمیکردم وسط اون بلبشو ب زهره گفتم « ی طعم خاصی داره غذاتون ، خوشم نمی یاد ، ولی گرسنمه ، خیلی گرسنمه » زهره که هیچی نگفت خیلی آروم بود و سعی میکرد بابا رو هم آروم کنه .که با این حرف من بابا بدتر عصبی شد ازم خواست که از جلو چشاش دور شم .حرصم گرفته بود ، از حرص می بلعیدم و از جام بلند هم نشدم« چرا برم؟من گرسنمه ، ناهار هم نخوردم ، چرا ما نمی تونیم دو کلمه با هم حرف بزنیم ؟ چرا تا ی چیزی می گم که موافق نیستین داغ می کنین ؟ این واسه همه مون بهتره که جدا از هم باشیم ، سیا هم داره درسش تموم میشه می یاد .واسه راحتی و آسایش زهره خانوم هم شده باید رضایت بدین اینطوری رابطه من و زهره خانوم هم بهتره میشه » هیچی نگفت ، پا شد رفت تو سرما رو تراس و سیگار دود کردن .و من همچنان غذامو با ولع می بلعیدم و زهره  دوباره برام کشید « حق میدم بهت هر خانواده ای ی سلیقه ی خاصی تو طعم غذا داره ، من سعی می کنم سلیقه همتون دستم بیاد .مطمعن باش عاشق دست پخت من میشی » اون هی حرف میزدو من ی چشمم از دور ب بابا بود و ی چشمم دهن زهره ، اونقدر که بغضم گرفت و بی صدا ترکید ، دلم داشت می ترکید ، هی چنگالو پر میکردم و می بردم دهنم و ب زور قورتش میدادم و سنگینیش رو سینه فشار بغضمو بیشتر میکرد . . .

350

خبرا خیلی زود می پیچه ، از کی و کجا نمیدونم ، با چه روابطی بازم نمیدونم .همینقدر که پریسا عصر باهام تماس گرفت و خیلی متعجب میخواست تایید کنم بهم زدن نامزدیمو ! تو این مدت دیدن هیچ کدومشون نرفتم ، ب تماساشون جواب نمیدادم نه برای بی حوصلگی که همه اش ترس بود ، ی ترس ناشناخته  که بدجور منو میخورد ، تمام بیرون رفتنام خلاصه میشد ب دانشگاه اونجام اگه آشنایی می بود قطعا قیدشو میزدم.هیچی بهش نگفتم واون عصبی تر شده بود و هی اصرار میکرد برم پیشش ولی دلم نمیخواست .با ی بحث تلفنو قطع کردم و دوباره ولو شدم رو کف سرامیک های آشپزخونه .جور عجیبی خنکم میکردو بهم آرامش میداد .نیم ساعت نشد که بچه بغل اومد . ب اون هم نتونستم دلیل اصلی کارمو بگم هر چند دلیلی هم برگفتنش نمی دیدم و ب هر بهونه ای از جواب دادن طفره می رفتم و نهایت اینکه « مهمه مگه ب چه دلیل و چرا بعد دو سال ؟ مهم اینکه من دیگه تحملم نبود ، این اهمیتی نداره برات ؟ » و اون دیگه ادامه نداد . حرف ب جاهای دیگه کشید و شروع کرد از بچه ها گفتن که رسید ب شهرام یهو برگشت گفت «وای فکرشو بکن شهرام بفهمه تو نامزدی رو بهم زدی ذوق مرگ میشه دوباره می یادخواستگاری !!! » و بعد خودش خوشحال از تصورش ب قهقه افتاد . شهرام ! اسمش خاطرات گنگی رو جلو چشام رژه می برد .آخرینش برمی گشت ب روزی که تو انجمن داشت مجموعه جدیدشو که چاپ شده بود بین بچه ها پخش میکرد و ب من که رسید « همه ی شاعرانگی هاموگذاشتم ب پای اون دو سه خطی که تو صفحه ی چهل و شیشه »  و من اون روز بعد خوندن اون شعری که تقدیمم کرده بود مملو از غرور شدم ! نه غرور ب معنای عام .زیبا بود که خیلی زود هم جاشو ی درد عجیبتر پر کرد !! دردی که تو خط تقدیمیش بود « ب ماهی که نصیبم ازش فقط هلال باریکش بود » بچه ها خیلی اذیتش میکردن که مخاطبش کی بوده و یا کی هست ! ولی هیچی نمی گفت فقط می خندید و می گفت « تو گذشته خوابیده » ومن جور عجیبی حس میکردم خیلی سنگدلم و زیادی گه !ولی همه ی اینها خلاصه میشد ب همون روز و بازم سپردمش ب گذشته و حسی که من درش دخیل نبودم و سهمی نداشتم .تو خودم بودم و یادآوری اون روز که پریسا بلند صدام زد .ی بند از شهرام حرف میزد و من ساکت و اون این سکوت رو گذاشته بود ب حساب رضایتم از حرفاش و اینکه شاید ذره ای علاقه هم در من باشه و این امید رو بده که ما بتونیم باهم باشیم . حرفاش که تموم شد گفتم « ب نفع  تداوم دوستیمونه که خفه بشی و از این موضوع ب هیچ کس حرفی نزنی ، از فردا نریزی بچه ها رو رو سرم یکی یکی و دوباره همه ی این عذابی رو که این مدت کشیدم ی جور دیگه بکشم .من داره بهتر میشه حوصله و اعصابم پس تو دیگه بهم نریزش و خراب ترش نکن » کنترل اشکامو نداشتم .اشکایی که دلیلی برای ریزششون نداشتم ! اونقدر داغون شدم که حرف معمولی هم میزنم بغض خفه ام میکنه .تو آغوش پریسا ب هق هق افتادم و اونم پا ب پای من اشک میریخت .اون لحظه دوست داشتم کاش جای اون مامان بود ! نمیدونم اگه الان بود چه واکنشی داشت و چی کار میکرد ولی حداقل ایمان داشتم که هیچ وقت طردم نمیکرد ! حمایتم میکرد اون وقتایی که سیلی های بابا و اتابک پشت سرهم می نشست رو صورتم ، اون وقتایی که زن عمو هزار تا نسبت زشت رو بهم داد و هر جا نشست از من ی روسپی ساخت !!! میزد تو دهن فرزام وقتی که گفت « فکر کردی با این وضعیت کسی اونقدر خر هست که بیاد باهات ازدواج کنه ! یا باید تو خونه بابات بمونی و یا نهایت ب ی زن مرده و یا ی پیر هفتاد ساله رضایت بدی !!! » میزد ! مطمعنم که میزد . . .مادر نداشتن بد دردیه ، همیشه اینجور وقتا که دلم درد داشت و پر بودم از غصه میرفتم دم در اتاقشون و ازش میخواستم شب رو پیشم بخوابه ، هیچ وقت نه نمی گفت با همه ی غر غر های بابا، الان دلم میخواد ، ولی کسی نیست ! نه اون و نه بابا ! اونقدر این محبت رو میخوام که اگه بابا خونه بود هر طور شده میرفتم پیشش و التماس میکردم که برای ی لحظه هم شده بغلم کنه تا آروم بشم تا حس کنم که دوستم داره . . .

349

داره کم کم میشه دو ماه از پس دادن حلقه ! دو ماهی که سخت گذشت ، و هنوزم چیزی از بارش کم نکرده ! ب شدت تنهام ، نه حمایتی نه درکی و نه همدردی . . . با همه ی اینکه من حلقه و تمومی هدایاشون رو پس دادم و بعد اون جنگ لفظی شدید باهاش و برخوردم انگار هنوز باورش نشده ، هنوزم منو جزو داشته های خودش میدونه ، باهاش حرف نزدم ، یعنی نمی خوام که بزنم ، کاری که اون در مقابل عواطف من انجام داد ب هیچ عنوان واسم هضم شده نیست و نمی تونم باهاش کنار بیام ، ماهک می گفت که من ب شدت بیمارم و مشکل رودر فرزام می بینم ! اینکه این یکی از وظایف ی زنه در مقابل شوهرش و باید تمکین کنه !!!! میگم مگه من عقدکرده اش بودم که این اراجیفو ب خوردم میدی ؟ اون نه شرعا و نه قانونا هیچ حقی تو این مورد نداشت ما فقط نامزد بودیم ، اونم ی همچین نامزدی پر تنشی که این اواخر داشتم سعی میکردم شرایط رو تغییر بدم واقعا بپذیرم همه چیز رو وباهاش کنار بیام .اونوقت اون اینطور زد همه چیزو خراب کرد !! من داشتم بهش علاقمند میشدم ، ولی نذاشت خیلی دووم بیاره !!اینارو که گفتم .خیلی خونسرد گفت :« اینقدر حرفات متناقض با رفتارت نباشه ، مگه عقد مهرداد بودی که باهاش می موندی و اصن هم برات مهم نبود » از این قیاس ب شدت نفرت دارم اینکه تو رابطه ی من و فرزام هم بابا و هم اونو مونا هی رفتارمو با مهرداد گوشزد کنن که با اون اینطور بودی و با این چرا نمی تونی . . . فقط گفتم « من فرزام رو اصن قابل قیاس با مهرداد نمیدونم .جدا از شخصیت هاشون حس من مهمه ، من باید یکی رو واقعا دوست داشته باشم که بخوام باهاش بخوابم ! وقتی نیازهای عاطفی منو ارضا نمیکرد چطور می تونستم ب خودم بقبولونم همخوابی رو ؟؟!!! » این آخرین صحبت من بود با ماهک و ب جای اینکه حالمو بهتر کنه .بیشتر اذیتم کرد .فرزام هم در برابر سوال های خانواده اش و بابا که چرا اینطور شده و اون چه کاری کرده هیچی نگفته ، نمیدونم از خجالتشه و یا اینکه واقعا نمیخواد قبل از من زبون باز کنه .برام مهم نیست .نه نیست .ولی نه . . . با همه ی اینکه میگم مهم نیست ، مهم نیست رفتارهای دیگران ، مهم نیست حرفهاشون ، مهم نیست نگاه های سردشون . . . ولی اینطور نیست ، ته دلم ترس بدی هی چنگ میزنه و مدام دلم آشوبه !از رفتن تو جمع می ترسم ، از پچ پچ دو تا آشنا توهم میزنم که آره دارن در مورد من صحبت می کنن و این برای ب گه کشیدن ی هفته ام کفایت میکنه ! از سردی بابا و سرسنگینیش دارم داغون میشم !فقط سه روز در هفته رو خونه اس و لام تا کام حرف نمیزنه ، میرم مهربونی می کنم از اینورو اونور حرف می یارم وسط ولی نه .مگه اینکه مجبور بشه جواب میده و اونم خیلی کوتاه !اونقدر سردو مصمم هست تو رفتارش که وقتایی خونه اس دیگه حتی جرات نمی کنم کنارش بشینم ، من کز می کنم تو اتاقمو و اون بعد ی استراحت یکی دو ساعته میره بیرون .هر روزی که میگذره ب امید بهبود شرایط شروع می کنم ولی روز ب روز گه تر میشه.اینطور وقتا فقط میشینم و زار میزنم و فرزامو و این عشق بی منطق مزخرفش ب فحش می کشونم ! تنها کسی که از این وضع خوشحاله زن عموست ، فرزانه می گفت حتی یکی دو تا دختر هم نشون کرده برا فرزام و منتظر ی فرصت خوبه برا خواستگاری .نمی تونم بگم خوشحال شدم که اصلا نشدم ، ناراحت هم حتی نشدم ، انگار ی چیز خیلی عادی رو دارم میشنوم ، عاری از هر حس و عاطفه م . چقدر راحته ! اینکه دو سال از بهترین روزای عمر ی دخترو ب پای خودت بسوزونی با علم ب اینکه میدونی اونطور که میخوای نمی خوادت ، اونقدر که تو دوسش داری ندارتت ،امیدی که تو داری اون نداره .ولی بازم مصر باشی و دم از عشق بزنی و در انتها هم با بهونه ی همین عشق ب شخصیتش ، ب احساساتش  ب همه ی اعتقادات حسیش توهین کنی و خم ب ابرو نیاری !دو روز بعدشم خانوادت در ب در دنبال ی دختر بهتر باشند . . . اونوقت من باید ب پای حرف و حدیثای مردم که سرامدشون همین خانواده ی خودم هستن بسوزم و لالمونی بگیرم !باید برای ی نامزدی تحمیل شده و سرانجام نرسیده بهم هزار انگ گه بچسبونن و ب راحتی ب خودشون اجازه بدن زیر پاهاشون له م کنن. . . خیلی درد دارم ، خیلی زیاد درد دارم .

348

واسه افطار دعوت بودم خونه پریسا با مریم و آیلین . باباکه میخواست بره تعمیرگاه گفتم که افطار میرم اونجا ولی ی چیزی براشون آماده می کنم اونم مخالفتی نکرد و رفت .وقتی داشتم آماده میشدم که برم فرزام اومد و گفت که نمیخواد برم .بمونم تا افطار رو همه بریم باغ.گفتم نمیشه نرم ،قول دادم « مگه از من اجازه گرفتی که قول دادی ؟ اصن ب من گفتی که چه برنامه ای داری ؟ » « منکه گفتم بهتون میخوام برم چرا همون موقع حرفی نزدی حالا که آماده شدم می یای رو اعصابم ؟ » « ب من گفتی ؟ سرکار خانم از پدرتون اجازه گرفتین نه من ! » نمی تونستم این رفتارشو هضم کنم .داشتم دیوونه میشدم این همه حرفش این بود که چرا من از اون اجازه نگرفتم و من اصن ی همچین چیزی تو مخیله ام نبود ، اصن فکرشو نمی کردم اینقدر مهم باشه و از اون گذشته نیاز ب اجازه ی اون !!! مانتومو برداشتم بپوشم که ازم گرفت و انداخت ی گوشه « مگه من باهات شوخی دارم ؟ میگم نمیخواد بری چرا حرف حالیت نمیشه ؟»سیا هم نشسته بود ی گوشه و مارو نیگا میکرد بی تفاوتیش عصبیم کرد « تو چرا ی چیزی نمی گی مث بز نشستی  فیلم نیگا می کنی ؟ » اونم خیلی خونسرد «ببین ب من ربطی نداره منو درگیر مشکلات خودتون نکنین » بعدم با قهقهه رفت بیرون .پریسا تماس گرفت که چرا نرفتم و وانستم دم اذان برم .گفتم دارم آماده میشم و چن دقیقه دیگه می یام .ولی بازم نذاشت .سخت بود واسم ولی مجبور شدم مثلا ازش اجازه بگیرم « باشه من اشتباه کردم !حالا اجازه میدی برم ؟» تموم حرفشو خلاصه کرد تو ی نه محکم و بعدم رفت نشست پا تلویزیون « همین که گفتم این بارو نمی ری تا یاد بگیری اینجور وقتا وقتی من هستم باید از من اجازه بگیری نه بابات » اهمیتی ندادم و کیفمو برداشتم که برم میخواستم درو باز کنم که اومد و نذاشت « خودت مجبورم می کنی واکنش نشون بدم بعدم ناراحت میشی که چرا خشنم و فلان !برگرد لباساتودرآر،نمیخواد بری ، گله هم میخوای ب بابات بکنی مهم نیست خودم باهاش صحبت می کنم » کار دیگه ای نمی تونستم بکنم فقط برگشتم اتاقمو با پریسا تماس گرفتم که مهمون اومده برامون و معذرت خواهی کردم ،همین !فرزامم اصن انگار نه انگار که چقدر ناراحتم کرده هی می یومد لودگی و نازو نوازش .دوست داشتم محکم بکوبم تو صورتش و چارتا فحش آبدار بدم بهش تا منو ب حال خودم بذاره ولی قدرتشو نداشتم .مث همه ی این چن وقته که هیچ واکنشی ب نازو نوازاش و بوسه هاش نداشتم الانم همینطور .« بخدا اصن دوست ندارم ناراحتت کنم ولی درک کن منم برا خودم غرور دارم طوری رفتار می کنی که انگار اصن من وجود خارجی ندارم ، تو فقط باید یاد بگیری مطیع باشی فقط همین .اونوقت من از هیچی واست دریغ نمی کنم فلان می کنم و بهمان . . .» اونقدر دلخور و ناراحت بودم که اعصاب بحث رو هم نداشتم ،فقط سرمو تکون میدادم و آره باشه هر چی تو بگی .خودمو مشغول تا کردن لباسام کردم و اون با بوسه هاش آویزون من ! ب قول خودش انگار نمی دیدمش و انگار حس نمی کردم تماس دستشو. ولی خب این تاوقتی بود که دستش فقط رو کتف و صورتم کشیده میشد پایین تر می رفت عصبی میشدم و میزدمش کنار .بهش برنمیخورد بلند بلند می خندید و « باشه ، باشه ! جوش نیار حالا » .بابا که اومد وقتی دیدخونه ام تعجب کرد و که چرا نرفتم .تا خواستم جواب بدم فرزام گفت « من حالم خوش نبود ژامی هم نخواست تنهام بذاره و بره » با حرف فرزام سیا ترکید از خنده و سریع رفت بیرون و من مهم نبود انتظار داشتم که ی همچین بهونه ای بیاره .بابا هم دیگه هیچی نگفت .بعد گذشت یکی دوساعت آرومتر شده بودم ولی نمی تونستم رفتار های سیارو تحمل کنم اونقدر که وقتی تنها شدیم تموم عصبانیتمو سرش خالی کردم که چرا اینقدر بیشعوره و چرا وقتی بهش نیاز دارم خودشو می کشه کنار ! اونم گفت که اصن ربطی نداره بهش و نمیخواد تو رابطه ی من و فرزام دخالت کنه .همین !حالا دارم برا هر چیزی ازش اجازه می گیرم « اجازه هست سحر بیدارت کنم ؟ اجازه هست برم دوش بگیرم ؟ اجازه هست . . . » واون فقط میخنده و میگه که اینطوری خیلی بیشتر دوستم داره . .

347

بعد ازظهر با فرزام رفتیم مزار مامان،قبل از ما دایی هم اومده بوده بود و مث همیشه داشت قرآن می خوندبعد رو بوسی و حال و احوال با فرزام یهو برداشت گفت« خوب شد که اومدی فلانی که از عهده دخترش برنمی یاد غیرت هم سرش نمیشه، مرد باید بالا سر زنش باشه والا هر اتفاقی پیش بیاد کسی رو غیر از خودش نمی تونه سرزنش کنه !!» اصن انتظار ی همچین حرفی رو نداشتم ،شوکه شده بودم دلخور گفتم که اصن درست نیست ی همچین حرفی رو بزنین .ولی اهمیتی نداد و این وسط فرزام با نگاهش داشت اذیتم می کرد، همین که دایی رفت این زبون باز کرد که « مگه چی کار کردی ؟ چه اتفاقی افتاده که من ازش بی خبرم ؟» اصلا حال و حوصله ی بحث رو نداشتم با این گندی که دایی زد دیگه هر چقدرم که بگم بابا چیزی نیست این یارو دیوونه اس این باور نمیکنه .دلم نمی خواست بحثی باشه ،ناراحتی پیش بیاد برا همین سعی کردم مهربونتر بشم و اصن موضوع رو عوض کنم ولی بازم نشد « تو هر وقت ی خطایی ازت سر میزنه برا من دلبری می کنی چرا وقتا دیگه ی همچین گوهی نمی خوری ؟چرا بحث رو عوض می کنی و . . . » دیگه عصبی شده بودم و اونجام جای خوبی برا جرو بحث نبود « ببخشید من غلط کردم برا این ب قول تو دلبری دیگه تکرار نمی کنم ،تو اونقدر زبون نفهمی که هیچی حالیت نیست و حرفای اونو ب من ترجیح میدی اصن میدونی چیه من با فلانی و فلانی رابطه داشتم و دایی متوجه شده بود برا همینم این حرفو بهت گفت حالا خیالت راحت شد ؟ » ازش جدا شدم و قدمامو تند کردم که بهم نرسه و تنها برگردم خونه شایدم برم باغ یا ی جای دیگه یکی دو ساعتی گم و گور بشم .ولی نتونستم و همین نشستم تو ماشین اونم اومد و بی هیچ حرفی اول ی سیلی چسبوند، دردم اومد ،خیلی سعی کردم بغضم نترکه و اون سیگار می کشید و منو ب فحش « دفعه آخرت باشه وقتی حرف می زنم صداتو رو من بلند کنی و بذاری بری ، دفعه آخرت باشه برا من از این ادا اصولا دربیاری ، هنوز فک می کنی خاله بازیه ؟ باید خر فهمت کنم که نامزد منی و دیگه اون دوران بچه بازی و دختر عمو ،پسرعمو بودن گذشته ؟تو هنوز اونقدر شعور نداری که احترام منو بعنوان شوهرت نگه داری و . . . » اونقدر عصبی بود که من جرات حرف زدن نداشته باشم فقط پیاده شدم و رفتم جامو باهاش عوض کنم « باشه هر چی تو بگی من اشتباه کردم ، فقط بریم خونه » هر چی با خودم کلنجار می رفتم نمی تونستم حق رو بدم بهش از ی طرفم من خیلی تند رفتم و اون برخوردم تو ی همچین جایی درست نبود .خونه که رسیدیم خودمو تو اتاقم حبس کردم و اونم دیگه سراغم نیومد .ی ساعتی رو موندم و می خواستم تا برگشتن بابا از اتاق بیرون نیام ولی نزدیک اذان شده بود و نمی تونستم خودمو راضی کنم که چیزی برا افطارش آماده نکنم .از اذان گذشته بودو من میز رو چیده بودم ولی اون هر چقدر صداش کردم نیومد.قهر کرده بود اصلا حوصله ی این بازیها رو نداشتم و دلمم نمی خواست منتشو بکشم .چن بار دیگه هم صداش کردم وقتی خبری نشد از اوهمونجا بلند داد کشیدم « اگه اومدی که هیچ نیومدی بخدا قسم همین بابا بیاد بهش میگم امروز چی کار کردی باهام »دو دقیقه نشد که اومد « زن باید اونقدر شعور داشته باشه که اتفاقات ما بین خودو شوهرشو پیش هر کسی نگه ، حالا نه اینکه من بترسم فقط برا این می گم که درست نیست بابات رو ناراحت کنی و درگیرخودمون کنی والا من اصن از کتکی که خوردی پشیمون نیستم چون حقت بود» هیچی نگفتم .از وقتی اومده تصمیم گرفتم باهاش مهربونتر باشم ، وقتی نمی تونم چیزی رو تغییر بدم پس چرا باید اینقدر خودمو اونو اذیت کنم .ولی ی وقتایی هم مث الان واقعا می برم و نمیدونم چی کار کنم ،اینکه واسه کی مهربونی کنم اونم با این خشونتش ، واسه کی خودمو تغییر بدم وقتی اینطور راحت سیلی میزنه و بعدشم میگه حقت بود .بابا که اومد نتونستم خودمو نیگه دارم و ماجرا رو بهش گفتم منتها منهای سیلی خوردنم . واسه اینکه حداقل بره بزنه تو دهن دایی بهش بگه که دخالت نکنه .بابا عصبی شده بود و فرزام هی ایما و اشاره که زیاد وراجی نکنم و چیز دیگه نگم .بعدم تنهاشون گذاشتم و رفتم اتاق خودم .تا نیمه های شب با هم صحبت می کردن و من علاقه ای نه ب شنیدن داشتم و نه بودن در کنارشون .

346

خسته ام خیلی ،از تو خونه موندن از کارهای خونه از غر غر های بابا که همش واسه خونه نشین شدنشه حال و حوصله ی بچه های اتابک رو هم ندارم اونقدر که دیگه تنها نمی یان پیشم !گذرم که می یفته آشپزخونه و ظرفهای تلنبار شده رو می بینم اعصابم بهم می ریزه .بابا که دیگه نمی تونه بشوره و مونام بعد آخرین بحثی که باهاش داشتم دیگه نیومده بود ومن اونقدر متنفرم از این کار که ب هیچ عنوان نمی تونم خودمو راضی کنم ب شستنشون .دیدن بابا که گوشی ب دست داشت پچ پچ میکرد بیشتر اذیتم کردو بهونه ای شد واسه دادو بیداد کردنم « مگه ی ماشین ظرفشویی چقدر پولشه که نمی خرین ؟ نمی خری خب نخر چرا نمیذاری یکی رو بگیرم واسه کمک حداقل روز درمیون بیاد، نمیذاری خب نذار چرا این مهین خانم نباید بیاد کمک کنه شما داری حقوقشو میدی اونوقت باید برا مونا کار کنه ؟!ب خدا خسته شدم  ب درسام نمی تونم برسم افت کردم خیلی نفهمیدین یعنی تا حالا ؟ » من هی گفتم و گفتم آخرشم گریه ام گرفت .هیچی نگفت . کز کردم ی گوشه و وانمود کردم کتاب میخونم .بعدم صداشو شنیدم که اینبار با امیر محمد صحبت میکرد و ازش خواست بیاد .وقتی اومد رو کرد بهشو گفت « بردار اینو ببر ببین کدوم طرح و مدل رو دوس داره بیار خونه » خب دروغ نیست که بگم خوشم نیومد از اینکه بالاخره راضی شد ماشین ظرفشویی بگیره ولی بازم راضیم نمیکرد ی جورایی دوست داشتم هی دادو بیداد کنم « یعنی فک می کنین اینطوری مشکل حل میشه دیگه نه ؟!من حرفم اینه که نمی تونم همزمان با کارهای خونه ب درسهامم برسم .حداقل تا پایان ترم بذارین یکی رو بیارم و . . . » بازم هیچی نگفت . تو راه حوصله ی شوخی های امیر محمد رو هم نداشتم و باعث شد با هم بحثمون بشه .وقتی هم رسیدیم شاگردش هنوز مغازه روباز نکرده بود و این اعصابش خورد شد .ی نیم ساعتی نشستم همونجا تو ماشین ولی حوصلم سر رفت دیگه برگشتم .آروم تر شده بودم و با دیدن بابا که ب سختی داشت سعی میکرد بلند شه تا بره دستشویی دلم گرفت .اعصابمم خورد شد .مگه اتابک مرده بود .چرا نمی یاد ی سر بزنه تا کمک کنه ب بابا !ب سختی بغضمو فرو خوردم و رفتم کمکش .با کمک عصا می تونه بلند شه ولی اونقدر بدنش کوفته و کبوده که سخت تر میکنه واسش .تا دم در دستشویی بردمش  و بعدم همونجا نشستم رو زمین تا دوباره برگردونمش .نه اون چیزی می گفت و نه من . دیگه نمی تونستم تحمل کنم رفتم خونه اتابک و هر چی دلم خواست و ب دهنم اومد بارش کردم .اصن این روزا نیاز شدید دارم ب دادو بیداد کردن ، هر بهونه ای که باشه از دستش نمیدم ، ب قول ی دوست گاهی رفتارهای عصبی ما نتیجه ی ناخواسته فرو خوردن احساساتمونه !راست می گفت . تنهایی و کارهای خونه و وضعیت فعلی بابا چیزی نبود که اینقدر اذیتم کنه باهاش کنار اومده بودم .ولی همون درد فرو خورده هی چنگ مینداخت ب هر چیزی تا ی طوری خودشو نشون بده که چی ؟ که هی احمق چرا وانمود میکنی مهم نیست ! چرا سعی میکنی طوری رفتار کنی که اذیتی نداره واست !و خیلی چراهای دیگه . . . خودم میدونستم چی داره اعصابمو تحریک میکنه ، چی باعث این کلافگی و سردرگمیه ولی نمیخواستم قبول کنم ! وهمین نخواستن لجوجانه است که اینطور خودشو نشون میده . . . اتابک هاج و واج واستاده بود و نیگام میکرد .حرفام که تموم شد برگشتم پیش بابا و چن دقیقه بعدش اون اومد .ناراحت بود که چرا بابا خبرش نکرده و . . . داشت همینطور ویز ویز میکرد که باز عصبی شدم « هیچی حالیت نیستا ! انتظار داری بابا دم ب دقیقه هی صدات کنه که بیا منو ببر دستشویی یا حموم ؟ میدونی که هیچ وقت این کارو نمی کنه تو اگه ی کم شعور داشتی وقتی خونه ای باید بیای سر بزنی » بابا هی سعی میکرد منو آروم کنه و اتابک هم هیچی نمی گفت یعنی خیلی دلش میخواست بگه ولی هیچ وقت پیش بابا جرات اینکه صداشو روم بلند کنه نداشت و نداره .بعدم با ی معذرت خواهی از بابا و قول گرفتن ازش که حتما صداش کنه رفت ! ی کم که گذشت آروم تر شدم نشستم کنار بابا و حرف زدن از اینورو اونور اونقدر گفتم و خندید که دیگه همه چی یادم رفت .

345

با فرزانه عصر رفتیم بیرون بهم می گفت مامانشو درک کنم و از حرفاش ناراحت نشم تو دلش هیچی نیست و اینا .منم اصن حوصله ی حرف زدن تو این موردو نداشتم گفتم که مهم نیست واسم دیگه ادامه نده . ی کم تو خیابونا ول چرخیدیم و بعدم رفتیم کافه .دلم میخواست کاش یکی دو نفری از بچه ها باشن که ی ساعتی رو فارغ از هر فکرو خیالی بگذرونم ، که بودن .لیدا و مریم بودن با آرش و مهناز .فرزانه برخلاف من خیلی زود رابطه برقرار میکنه و همرنگ میشه .اونقد که اگه کسی می دید فک میکرد یکی از دوستان چندین ساله ی بقیه است .از این اخلاقش خوشم می یاد .برخلاف مامانش نه آدم تیکه انداختنه نه اذیت کردن ، فقط دوست داره آزاد باشه و کسی کاری ب کارش نداشته باشه ، حرف هیچ کسی هم واسش مهم نیست .سیگار کشیدنش اذیتم میکرد ، هر چی بهش گفتم ی کم کلاس داشته باشه و مث آدم بکشه واسش مهم نبود ، پشت سر هم دود میکرد و اعصابمو بهم ریخته بود ،دلم میخواست ، خیلی هم میخواست ولی حضور آرش هی چنگ مینداخت ب این خواسته ،اونقدر که بهونه کردم جایی کار دارم و باید برم ،حالا فرزانه بلند نمیشد و می گفت « ماکه همین الان اومدیم ! من می مونم همینجا تازه آشناشدم . . .  تو برو ب کارت برس بعدبیا دنبالم » خونه ننه اش بود انگار منم دیگه اصرار نکردم . لیدا هم با من اومد و رفتیم باغ تا من با خیال راحت ی نخ سیگار بکشم .همصحبتی با بچه ها رو از دست دادم فقط برا اینکه دلم میخواست سیگار بکشم و روی کشیدن پیش آرش رو نداشتم .لیدا خیلی مسخره ام میکرد و می خندید ولی مهم نبود.ی وقتایی مث اینطور موقع ها  دوست دارم کاش می تونستم مث بقیه باشم و هیچی برام مهم نباشه ولی نمیشه . . .ی ساعتی رو باغ موندیم و بعد برگشتیم .همه بودن هنوزغیر از آرش .فرزانه بدجور همه رو نشونده بود رو صندلی هاشون داشت از کارهای بی پرواش و رابطه های عجیب غریبش براشون تعریف میکرد .این احمق اصن هیچی براش مهم نیست ! فردا برمیگرده قبرستون خودشون و من مونم با اینایی که هی سراغشو ازم بگیرن صد البته با نیش و کنایه ! با بدبختی بلندش کردم و رفتیم خونه .دیوونه شده بودم از دستش « خیلی کثافتی ، ی کم ملاحضه منو هم میکردی بد نبودا .آخه ب اونا چه که تو چن بار سکس داشتی و با کیا داشتی ؟!! اصن چی کاره ی توان ؟» انگار با دیوار حرف میزدم اصن براش مهم نبود و این بی تفاوتی و خندیدنش منو اذیت میکرد .

344

تو همه ی این چند روزه خیلی سعی کردم بی توجه باشم ب نیش و کنایه های زن عمو ، سعی کردم ب هر ترتیبی شده ناراحتی نه از من و حرفام و نه از پذیراییم تو دلش نمونه هر چندکه در بهترین حالت بازم ی حرفی برای گفتن داره تا دلمو ب درد بیاره ،مهرانه خانم واسه امروز وقت دوباره گذاشت واسم تا برا معاینه برم .دفعه قبل وقتی تو مطبش چشمم ب اون دم و دستگاه افتاد خیلی ترسیدم  اونقدر که حالم بد شد و خودش گفت بهتره برگردم و ی وقت دیگه میذاره واسم .وحالا امروز . . . هنوزم ترس داشتم ، هر کار کردم نتونستم خودمو راضی کنم که برم .نشستم تو خونه و گوشیمو هم خاموش کردم که احیانا ی وقتی زنگ نزنه که چرا نیومدی و . . .نشسته بودیم با فرزانه فیلم می دیدیم که صدا تلفن بلند شد فک نمی کردم مهرانه خانم باشه ،شمارشو که دیدم تلفن رو هم از پریز کشیدم و در جواب فرزانه هم گفتم ی مزاحم همیشگیه .ی ربع نشد که مونا اومد پایین « تو خونه ای و اونوقت تلفنو جواب نمیدی ؟فلانی زنگ زده ب من که امروز وقت معاینه داشتی و نرفتی، مگه ملت مسخره تو شدن ؟ » بهش گفتم دست از سرم برداره و اذیت نکنه حوصلشو ندارم .ولی ول کن نبود حالا نمیدونم واقعا نگرانیش واسه من بود یا اینکه نگاه کنجکاو زن عمو و الاغ بودن خودش که تصمیم گرفت ب اونام بگه چی شده .گفتن اون همون و باز شدن دهن زن عمو . . .دلم میخواست ی جوری گم و گور شم ، برم تو اتاقمو درو ببندم تخت بگیرم بخوابم .اصرار که پاشو حاضر شو خودم باهات می یام ، ترس و نداره و اینا !ولی قبول نکردم، هر چی اون و مونا می گفتن اصن اهمیتی ندادم و گفتم باشه ی وقت دیگه ،الان حوصلشو ندارم .اینجا بود که زن عمو عصبی شدو شروع کرد ب چرت و پرت گفتن ، نه از اون مهربونی چن دقیقه قبلش و نه از این اراجیفش « شانس منه دیگه ! از عروس شانس بیار نیستم ، اون از پری که هنوز بچه اش نشده توهم اینطور ، والا من از همون اولم میدونستم ی عیب و ایرادی داری الانم برا اینکه من متوجه چیزی نشم اینطور سر تق بازی در می یاری و نمی یای که بریم ببینم چه مرگته اصن !!!» فرزانه هی مامان مامان میکرد و می گفتش که این حرفارو نزنه ولی زن عمو بهترین فرصت نصیبش شده بود تا باز دوباره اذیتم کنه « دروغ میگم مگه ؟!الان ی ساله اینطوری ،هر دردیم میداشتی دیگه باید برطرف میشد !بیچاره بچم آرزوی بچه دارشدن ب دلش می مونه !و. . . و . . . » خیلی اذیتم میکرد حرفاش هیچی نمی گفتم ولی ی بغض بدی گلومو می سوزوند.مونا هم کم از من نداشت قیافش داد میزد که میخواد گریه کنه ولش میکردم زن عمو رو تیکه تیکه میکرد .ناراحتی خودم ی طرف حالا هی رو سر مونا دادو بیدادمیکردم که آروم باشه و دخالتی نکنه ،ولی گوش نمیکرد و حرفایی که دوست داشتم از دهن خودم درآد یکی یکی ب زن عمو می گفت .در نهایت هر دو خسته از بحث و تیکه بار هم کردن خسته شدن و هر کی رفت ی طرف .منم رفتم اتاقمو ولو شدم رو تخت تا اون بغض ی ساعته راحت بترکه .خدا کنه این زن دهنش ی کم چفت و بست داشته باشه نره پیش بابا زر زر کنه اونوقت باید سرزنشهای اون رو هم تحمل کنم .حالا که اینا اینجا موندن امیر محمدم دیگه نیومده بود تا امشب وقتی گفت اومدم ببینم کم و کسری نداشته باشی ، زن عمو بهش برخورد انگارکه یعنی چی؟ یعنی فلانی ب ما اعتماد نداشته که باز تورو فرستاده سرکشی ؟ دیگه داشتم دیوونه میشدم از دستش .امیر محمد طفلی ی جوری شد نمیدونست چی بگه ! ب اصرار من شام رو موند پیشمون و بعدشم گفت با موتور اومده واگه دوس دارم بریم بیرون .دلم میخواست ولی با دیدن قیافه ی زن عمو یهو یاد چن وقت پیش افتادم و گزارش دادنش ب فرزام که پشیمون شدم .یعنی برام مهم نبود نه اون نه فرزام ، فقط دیگه اعصاب هیچی رو نداشتم .حالا اون هی اصرار که می ریم ی دور می زنیم زود برمیگردیم . باز این زن زر زد که « چه معنی میده زن مردمو ببری این وقت شب بیرون ؟؟!! تو خجالت نمی کشی ؟ حالا ی کم فلانی رو داده بهت و اعتماد و اینا دلیل نمیشه که فلان کنی و بهمان ! » داغ کرده بود امیر محمد ب بهونه آب رفت آشپزخونه و بعدم صدام کرد « اینقد دلم میخواد ی سیلی بزنم بیخ گوش این عفریته . این چی از جون ما میخواد ؟ » تو حین صحبتای ما بود که دیدم فرزانه حاضر شده و از امیر خواست که برن بیرون .منتظر بودم ببینم عکس العمل مامانش چیه و امیر محمدم نمیدونست که چی کار کنه .همینطور ساکت مونده بودیم که یهو برداشت گفت « خیلی دیر نکنین ها ! امیر تو خیابونای خلوتم نمی ری زود بیا » عجب ! داشتم دیوونه میشدم . . . اونا رفتن و ما دوتا تنها شدیم خودمو با درسام مشغول کردم تا دیگه نیاد سراغم .اونم نشست پای تلویزیون و ساکت شد .نمیدونم چی تو دلش داره میگذره و اصن چرا این کارا رو میکنه فقط دلم میخواد خیلی زود بابا بیاد و این بره .

343

رو مزار ،امروز هیچ کس نبود نه خاله گیسو ونه حتی دایی که بدون استثنا هر هفته می یومد !تنها بودم و این تنهایی تو اون آرامگاهی که دور تادورش قبره و هیچ کس دیگه ای هم نیست بدجور می ترسوندم ولی ی جورایی هم پای بیرون رفتن رو نداشتم ،ی ساعتی رو همینطور نشستم و از پنجره ب بقیه ی مردم نیگا میکردم .هر کی که می یاد اینجا یکی رو داره حتما. . . بعد اون با اینکه میخواستم برم باغ دیگه دل و دماغشو نداشتم و برگشتم خونه ، مونا هم تازه دوش گرفته بود و همونطور حوله پیچ نشسته بود تو نشیمن داشت موزیک گوش میکرد ! شوکه شدم وقتی با این وضع تو خونه ی خودمون دیدمش ! « مگه خونه خودتون حموم نداره ؟ چطور تونستی حوله منو برداری ؟؟!!!از اون گذشته تو که میدونی امیر محمد شبا می یاد اینجا، کلیدم داره ،اونوقت چطور اینقد راحت با این وضع نشستی اینجا ؟!!» « من خر اومدم ظرفای ناهارتو شستم واست ، ی کمم اینجارو مرتب کردم این جا تشکرته حالا ؟» هر هر می خندید و اصن واسش مهم نبود حرفای من و همین منو عصبی میکرد بخصوص که حوله ی منو پیچونده بود دور خودش !متنفرم از اینکه یکی لباس منو بپوشه چه برسه ب اینکه حولمو استفاده کنه ،اعصابم بهم میریزه.مونا سعی میکرد هی چرت و پرت بگه و منو بخندونه ومن حوصله ی خندیدن رو نداشتم ولی رسید ب ی جاهایی که دیگه نمیشد نخندید !با همه ی سعیم که نخندم ولی نشد !بی شرف اینجور موقع ها از خاطرات تختخوابیشون تعریف میکنه و من با تصور اتابک و مونا و اون اتفاق خاص وحشتناک ب خنده می یفتم .ی جاهایی هم شورشو در می یاره و چیزایی رو که نباید بگه ،میگه .من در عین خنده بدجور سرخ میشم « مونا ی کم شعور داشته باش ،شوهر تو داداش منه ها ! این چیزا روواسه من تعریف نکن اصن درست نیست !» مگر تواون لحظه کسی بیاد مث امروز که اون خفه بشه .با اومدن امیر محمد دیگه ساکت شد و رفت تو اتاقم تا من لباساشو ببرم .وقتی میخواستم واسش ببرم یادم اومد خیلی وقته اذیتش نکردم و این بهترین موقعیت بود .واسه همین بی خیال شدم و رفتم تا برا امیر محمد چایی دم کنم .نزدیک ب نیم ساعت گذشت و صدایی ازش در نیومد من بی وقفه خندم گرفته بود و امیر محمد هی می پرسید که چی شده و ب اونم بگم ولی نمیشد .از این بابتم خیالم راحت بود که نمی تونه لباسای منو بپوشه چون هیچ کدوم سایزش نیست و تنش نمی شه .کم کم فراموش کردم که مونا تو اتاقمه و مشغول پختن شام شدم .ی وقتی صدای کوبیده شدن محکم در بلند شد .تا اومدم ببینم چه خبره دیدم امیر محمد داره میره بیرون دنبال صدا و اینجا با دیدن باز شدن در اتاقم تازه یادم افتاد منای بدبخت بود .با دادو بیداد امیر محمدو برگردونم که ی وقتی تو راه پله ها چشمش ب مونا و اون وضعیتش نیفته .داشتم از خنده می ترکیدم و اصن نمی تونستم خودمو جمع کنم .اونم دیوونه شده بود وقتی دید هیچی نمی گم یهو جدی برداشت گفت « کسی اینجا بوده ؟ تو کسی رو اینجا داشتی که نمیخواستی من ببینمش ؟ بی موقع اومدم ؟» فکرش ب کجاها که نرفته ! حالا هر چی میگم نه بابا هیچ کی نبوده باورش نمیشد .ی جورایی شده بود ، بدجور نیگا میکرد و هی سوالای مزخرف می پرسید که اعصابمو خورد کرده بود .بعدم باهم بحثمون شد و من برگشتم تو آشپزخونه و اون رفت بیرون .دیدم داره تو حیاط رو می گرده ! تو زیر زمین ،خیلی جدی گرفته بود واقعا فکر میکرد کسی اینجا بوده .برام مهم نبود فکرش .داشتم لذت می بردم از بلایی که سر مونا آورده بودم .بعد دیدم نه نمیشه این بچه داره دق میکنه اگه نفهمه کی بوده اینجا و معلوم نیست چیا بارم کنه و بعدش چی ب بابا بگه مجبور شدم قضیه رو بگم واسش .حالا  افتاده بود رو زمین و نمی تونست خودشو جمع کنه .موناهم زنگ زدو کلی لیچار بارم کرد و گفت سر فرصت جبران میکنه .با اومدن بابا و بعد شام دیگه امیر محمد رفت خونه خودشون . بابا می گفت فردا قراره زن عمو و فرزانه ی چن روزی بیان اینجا ،با شنیدنش ی غمی دلمو چنگ انداخت غیر قابل توصیف !اصن اونقدر قیافم تابلو شد که بابا گفت « سه چار روز مهمونداری مرگ گرفتن داره ؟ نمی خورنت که ! تو هم ی کم مراعات کنی بد نیست » دیگه کپیدم تو اتاقمو سعی کردم ب اومدن زن عمو و موندن چن روزه اش اهمیتی ندم و هیچ فکر نکنم .ولی نشد لامصب !

342

واسه ناهار بابا گفته بود که نمی یاد منم از خدا خواسته دیگه چیزی نپختم ،تصمیم گرفتم برم استخر سر ظهر بودو خلوت هر چی ب مونا گفتم نیومدو خستگی رو بهونه کرد منم آدم تنها رفتن اونم استخر رو نیستم .اومدم ولو شدم رو تخت از بی حوصلگی که مهتاب زنگ زد عصری برم پیشش ،گفتم منم تنهام اگه آزیتا نیست الان می یام .نیم ساعت بعد دم در خونه اش بودم و باز همون حکایت همیشگی ،نمیدونم چرا صاحبخونه ی اینا اینقدر از من بدش می یاد ،منم خوشم نمی یاد ازش ولی دلیل نمیشه اینطور ب یکی بی احترامی کنم .هزار دفعه هم ب مهتاب گفتم وقتی میدونی من می یام خودت بیا درو باز کن با این خانمه من رو ب رو نشم .ولی کو گوش شنوا . . .خانواده اش جدا از هزینه ی خوردو خوراکش ماهانه دو برابر کرایه خونه ای رو که میده واسش می فرستن اونوقت این جا شده تو این دخمه با یکی که آدم حالش بهم میخوره ازش و از اون بدتر اینکه اون بیچاره ها فکر می کنن کرایه ی ،ی واحد آپارتمان چهل متری رو میدن و دخترشونم تنهاست .از هیچی که خبر ندارن !حالا اگه بابا من بود تا حالا ده بار می یومد و سر میزد وتا رگ و ریشه ی صاحب خونه رو هم در نمی یاورد ول کن نبود .اونم ناهار نپخته بودو ب جاش شام دیشبشونو گرم کردکه خیلی هم کم بودمنم ب شدت گرسنه ، اصن ی جوری شدم ، بهم برخورد .نتونستم حرفمو هم نیگه دارم و بهش گفتم « خب می گفتی ناهار نداری منو گشنه نمی کشیدی اینجا ، یا ی چیزی سر راه می گرفتم » حالا هی می گفت مهم نیست که دو لقمه با هم میخوریم .ولی من اصن خوشم نیومد .آخرشم رفتم بیرون و پیتزا گرفتم .بعد یکی دو ساعت آزیتا اومد.اصن لرز می گیرم وقتی می بینمش .خوبیش اینکه از آخرین برخوردمون دیگه زیاد نزدیکم نمیشه و زر نمیزنه ولی هیچ ابایی نداره وقتی منو می بینه بلند ب مهتاب بگه « خاک بر سرت با دو تا آدم درس درمون که نمی گردی هرچی بچه اس دور خودت جمع کردی و . . .» من دیگه دهن ب دهن نمیشم باهاش و حاضر میشم که دیگه برم از اونجا .یعنی ترس دارم از اینکه چیزی بگه و نتونم جواب بدم و باز گریه ام بگیره .با مهتاب زدیم بیرون و تو خیابون ول چرخیدن میخواستیم بریم خرید که آیلین تماس گرفت بچه ها تو کافه جمع شدن برم پیششون . خیلی وقت بود همه جمع نبودن و من خیلیا رو بعد سال نو ندیده بودم .ولی از ی طرفم اصن دوست نداشتم با مهتاب برم اونجا !یعنی اصن دلم نمیخواست مهتاب با اونا آشنا بشه ،هر چقدر با مهتاب راحت باشم بازم اونقدر نیست که چیزی از من و خانواده ام و یا روابطم بدونه ،نمی گم بهش .بودن باهاش رو دوست دارم چون ساده اس ،چیزی ازم نمی پرسه ، واسه خاطر بابا و یا خیلی چیزای دیگه آویزونم نمیشه .اگه میخواد ساعتی رو باهم باشیم فقط برا گذرون وقته . . . با اینهمه بازم دلم نمیخواد خیلی بهم نزدیک بشه .ب هر بهونه ای بود اونو برگردوندم خونه اش و بعد رفتم پیش بچه ها .کامیار بالاخره ازدواج کرده و پنج شنبه مراسم داشت .ذوق زده بود مثلا همه رو جمع کرده بود که این خبرو بده دعوت کنه .با توجه ب رابطه ای که این اواخر با پروانه داشت فک میکردم اینا با هم ب ی جایی برسن ، خیلی خوب بودن باهم .ولی شاید ب قول پریسا هیچ ادم عاقلی پروانه رو برا ی عمر زندگی انتخاب نمیکنه که این انتخاب کنه !!! پروانه هم بود و انگار اصن واسش مهم نبود ،می گفت و می خندید « کامیار برادر زنم داری یا نه ؟ با هم فامیل بشیم » !!! دیونه اس این دختر .وقت برگشتن با آیلین و مریم بودم .وقتی بهشون گفتم من نمی یام عروسیش .مریم گفت « اگه نیای همین خود کامیار همه جا جار میزنه که آره ژامک از ناراحتیش نیومده » این حرف خیلی سوزوند منو ،عصبی شده بودم بدجور « یعنی که چی ؟ مگه ما رابطه ای با هم داشتیم که ب سرانجام نرسیده باشه و حالا بخواد اون این حرفو بگه ؟ ی دوست داشتنی بود که ی طرفه بود و بارها هم جوابشو دادم خودتونم که از همه چیز خبر داشتین .اصن هر چی دلش میخواد بگه مهم نیست ، مهم اینکه فعلا اون هیچی نگفته شماها دارین واسم حرف در می یارین ، از اون گذشته منکه  مثلا خیر سرم ی ساله نامزد دارم !یعنی ی سال قبل ازدواج اون.اونوقت من باس از حسادت بترکم ؟ » .البته همچینم معلوم نیست که برم یا نه ! پدر کامیار از بازاریای بزرگ شهره و ی جورایی واسه نزدیکی محل کارش با تعمیرگاه و برخورداشون با بابا رابطه ی خوبی داره و دوستی ماهم این رابطه رو بهتر کرده ،و اگه احتمالا دعوتش از بابا هم باشه اونوقت دیگه نمی تونم بگم نه ! یعنی اگه بابا بخواد بریم یعنی باید بریم .

341

بعد ناهار سیا برگشت تهران و من بدجور دلم گرفت ٬دوباره خونه سوت و کور میشد و غیر زوزه ی گاه و بیگاه شیپی هیچ صدایی بلند نمیشد !وقتی که رفت بغضم ترکید و زیر دوش آب ی دل سیر گریه کردم اونقدر که عذاب وجدان گرفتم واسه کتکای دیشب ٬ همین باعث شد بهش زنگ بزنم و بگم که برا دیشب متاسفم و الان حس میکنم خیلی ب بودنش نیاز دارم و اینکه تو اولین فرصت سعی کنه دوباره بیاد .« خب عذر خواهیتو قبول میکنم و واسه حسن نیتمم شده ایندفعه که اومدم خودم ی مانتو درست درمون واست می گیرم و . . . » نه دیگه آدم بشو که نیست بازم بحثمون شدو با فحش گوشی رو قطع کردم .بعد رفتن سیا نشستیم با مونا تو حیاط واونم شروع کرد ب تعریف کردن خاطره هایی که تو سفر ترکیه اش داشت ٬ عید رو رفته بودن اونجا از اون موقع هر وقت فرصتی گیر می یاره میشینه وراجی کردن که اینطور بودو اونطور بود.تا تونسته بود خرید کرده بود و از هر جنبده ای عکس گرفته بود٬تا امروز فرصت نشده بود عکساشونو ببینم پیشنهاد خودش باعث شد برم خونه اش واسه دیدن عکسا ٬ی عکسایی بودن خیلی اذیتم کرد ٬ یعنی بیشتر متعجبم کرد و اصن باورم نمیشد مونا و اتابک رو تو اون وضع تو ساحل فلان جا ببینم !!مونا خیلی ریلکس با بیکینی ایستاده بود ی جایی مملو از آدم که نصفشون مرد بودن ! خب شاید ب قول خودش چیز خاصی نباشه و اینام مث خیلی های دیگه بودن وغیر عادی نبوده .ولی چیزی که واسه من قابل هضم نبود این بود که چطور یهو تونسته اینطور جلو چش اونهمه مرد لخت بشه ؟! من هی هر چن تا عکس که نیگا میکردم دوباره برمی گشتم رو همون قبلیا و هی تیکه بار مونا میکردم که « چه حسی داشتی وقتی جلو چش اونهمه مرد اینطور بودی ؟! اتابک احمق چه نیشش بازه ٬ مث این ندید بدیا تا پاتون رسید اونور آب لخت مادر زاد شدین و . . . »ی وقتایی مث اینجور وقتا سعی میکنم از دید طرف مقابلم ب قضیه نیگا کنم تا بلکم بتونم درک کنم ولی این بار نشد ٬ هر کاری کردم نتونستم بفهمم . مشکل اینجا بود که ما با آدمای دیگه ی تو اون عکس خیلی فرق داریم ٬ ما تو ی فرهنگ دیگه و تو شرایط خاصی غیر از اونجا زندگی می کنیم .چیزی که واسه اونا خیلی عادی و پیش پا افتاده اس واسه من یکی  وقتی تو شرایط اونا قرار بگیرم خیلی راحت نیست ! اینجا حتی تو استخرها هم اجازه پوشیدن بیکینی رو نمیدن و همه مجبورن ی مایو کاملا سرهم بپوشن در صورتیکه همه خانمن . فقط تو طرح های تابستونی ساحل ساری هستش که ی همچین قانونی نیست و میشه هر جور دوست داشتی باشی ولی خب بازم اونجا همه خانمن و ی دونه مرد هم نیست !.عصر رفتم پیش عمه قرار بود پختن دلمه رو بهم یاد بده ٬ یکی دوباری خودم پختم ولی اصن خوب نمیشه یا همش وا میره یا اونقدر سفت میشه که قابل خوردن نیست ! ولی از شانسم اونم واسش مهمون اومد و قرار شد ی روز دیگه خودش واسه ناهار بیاد تا یادم بده .

340

عصری با سیا رفته بودیم سینما ٬قبل اونم ی بار با بابا و مونا واسه دیدن این فیلم رفته بودم و اینبار اصرار اون و بی حوصلگی خودم از تو خونه تنها موندن باعث شد باهاش برم .امروز روز خوبی رو باهم شروع کرده بودیم و اصن جرو بحثی با هم نداشتیم ولی این موضوع فقط تا پایان فیلم بود واگه بیشعوری و بی عرضه گیش نبود شاید بحثمون نمیشد و این بحث ب خونه هم کشیده نمیشد ! بعد پایان فیلم بود وقتی داشتیم می رفتیم بیرون از سالن سینما٬ی آقایی بود که قبل اون یکی دو برخورد باهم داشتیم تو همین یکی دو ساعته همش رو هم گذاشتم پای شلوغی ٬اشتباه و هزار تا کوفت دیگه ولی ایندفعه  وقتی از کنارم رد شد و وقیحانه با دو دست کمرمو گرفت نمیشد ازش گذشت٬ رعشه گرفته بودم و حس بدی داشتم ٬ از اون دست دخترایی هم نیستم که اینجور وقتا لالمونی بگیرم و یا ی جوری سعی کنم از اون  محیط دور بشم٬ تموم ضعفم فقط گریه کردنمه همین ! برگشتم و با کیف محکم کوبیدم تو سرش ٬دوست داشتم بیشتر بزنم ٬ دوست داشتم بدون گریه هر چی که دلم میخواست بهش میگفتم ولی نشد ٬ اصن نفهمیدم کجا گم و گور شد . . . اونوقت سیا دست منو گرفته و هی میکشه که « چرا آبرو ریزی میکنی ٬صداتو بیار پایین و . . . »حس خیلی خیلی بدی بود اینکه سنگینی دستاشو هنوز رو کمرم حس میکردم و باعث گر گرفتنم میشد !اینکه احساس میکردم حضور سیا هم اون امنیت لازم رو ب من نمیده و این خیلی وحشتناک بود ! اونقدر حالم بد شد که نشستم ی گوشه و گریه کردن. توراه برگشتن تا جا داشت سیا رو کوبیدم اینکه بی عرضه اس ٬ بی غیرته ٬اینکه چرا نمی تونه از من که خواهرشم اینجور وقتا محافظت کنه .« نه انتظار داری راه بیفتم تو خیابون ب مردم بگم نیگات نکنن ؟حالا طرف دستش خورده بهت باس برم بکشمش ؟ » « نه آقا ! تو اونقدر بی بخار و بی غیرتی که طرف هم فهمیده و حضور تو رو کنارم جدی نگرفته والا جرات نمیکرد ی همچین غلطی بکنه » .ما تا خونه همینطور جرو بحث میکردیم و من سردرد گرفته بودم بدجور .همینم که پام رسید تو خونه اول از همه مانتو رو از تنم درآوردم و انداختمش سطل آشغال !این کار باعث شد سیا دوباره زبون باز کنه که « تازه فهمیدی این مثلا مانتو ارزش پوشیدن نداره ؟!باید یکی دستش میخورد بهش تا بذاریش کنار ؟ بخدا حق میدم ب یارو منم اگه ی دختر با این سرو و ضع ببینم وسوسه میشم . . . » همین حرفش کافی بود تا دوباره دعوامون بشه و تا جا داشت و بتونم بزنمش٬ یعنی اونقدر زدم که دستای خودم درد گرفت و اگه بابا از سرو صدای ما از اتاقش بیرون نمی یومد حتما منم ازش کتک میخوردم . وقتی واسه بابا تعریف کردم چی شده ٬ خیلی ناراحت شد شروع کرد ب مواخذه ی سیا و خوب که حرفاش تموم شد رفت مانتو رو از سطل آشغال در آورد و داد ب دستم « فک کردی من سر گنج نشستم ؟ خانم هر ماه ی مدل بخری و بعدم چون یکی دستش خورده بهش بندازیش دور ؟ اوندفعه هم شلوارتو انداختی فک کردی نمیدونستم ؟ نبینم دیگه از این بچه بازیا ٬ خیلی بدت می یاد بنداز بشورش بعد بپوش » ولی عمرا ! هیچ وقت نمی تونم لباسی رو که دست ی عوضی بهش بخوره و حس بدی بهم بده دو باره بپوشمش .بعد شام رفتم پیش سیا تا مثلا آشتی کنیم ٬ دلم سوخت بهش از بس با مشت کوبیدم پشتش و ی جای صورتشم جا ناخنم مونده بود٬ نشستیم صحبت کردن ٬ اصن هم دلم نمیخواست دیگه در مورد اتفاق عصر حرفی پیش بیاد تا دوباره منو عصبی کنه ولی خودش شروع کرد اگه زر نمیزد من اعصابم خورد نمیشد «  ببین از من می شنوی این مانتو رو دیگه نپوش ٬ اصن خودم یکی دیگه واست می گیرم این تنگه ٬ اونقدم کوتاست که باسنتو ب زور می پوشونه اون پسره که هیچ اگه ی پیرمردم می یومد دست مینداخت تعجبی نداشت » یعنی من دیگه نفهمیدم چطور کنترلمو از دست دادم و ی کشیده محکم خوابوندم تو صورتش ٬دیگه هم فرصتی بهش ندادم چیزی بگه و یا بخواد جبران کنه سیلی رو برگشتم اتاقم و اونم واسه حضور بابا تو نشیمن و اینکه درست رو ب روی اتاق من نشسته بود جرات نکرد بیاد . هیچ وقت نمی تونم سیا رو درک کنم من اگه با یکی باشم و اونوقت سیا یهو بیاد و تو وضعیت غیر منتظره ای مارو ببینه بخدا قسم چشاشو میندازه پایین ی ببخشیدهم میگه و میره !اینکه میگه حریم هر کسی و رابطه هاش ب خودش ربط داره ی جورایی قابل قبوله و لی دیگه اینقدر بی توجهیش اصن تو درکم نیست ٬اتابک هم ی جورایی مث اونه و از این دو تا بدتر بابا که هر از گاهی وقتی ببینه تو خودمم و حوصله ی چیزی و جایی رو ندارم میگه «اگه ی دوس پسر داشتی الان کنج خونه برا من غمباد نمی گرفتی ٬ فلانی چی شد ؟ با فلانی ب کجا رسیدی و اینا » وخیلی حرفای دیگه که شاید هیچ پدری در این مورد با دخترش حرفی نزنه !! ولی امیر محمد اینطور نیست ٬ وقتایی که با اونم حس خوبی دارم اینکه مطمئنم مواظبمه ٬اینکه تو جاهای شلوغ دستشو میندازه رو شونه ام و از میون جمع عبورم میده ٬امنیت میده بهم . . .اینکه جایی باشم و برگشتنم دیر بشه دم ب دقیقه تماس بگیره و یا پاشه بیاد دنبالم با همه ی رو اعصاب رفتناش ولی حس خوبی بهم میده اینکه نگرانی ی مرد رو کنارم دارم ٬اینکه دوست داشته میشم و مهمم واسش . . .

339

ظهربعد تموم شدن کلاسم داشتم میرفتم  باغ  تا واسه سگ نگهبان غذا ببرم که پلیس ماشینو نگه داشت ، مامورای نیروی انتظامی بودن ،تو خونه هم فرصت تعویض لباس نداشتم  سرو وضعم خیلی معمولی بود یعنی ی چیزی بیشتر از معمولی با اون مقنعه که ی لاخ موهم بیرون نزده بود و مانتومم ب اندازه ی کافی بلند بود ،مهتابم که با من بود خیلی معمولی بود . . .اصن فکرشو نمی کردم که ب خاطر شیپی باشه ، خیلی مضحک بود ماموره گیر داده بود که « چرا این حیوون رو آوردی بیرون مگه قانون جدید رو نمی دونی ؟» تو نت خونده بودم ولی فکر نمیکردم خیلی جدی باشه ، از اون گذشته شیپی آزار ش ب کسی نرسیده بود و صندلی عقب ولو شده بود تازه کمربندش رو هم زده بودم واسه اینکه هی نیاد جلو !وحشتناکه اینکه همه فکر و ذکر پلیس این باشه که تو فلان خیابون کمین بگیرن تا مگر یکی مث من رد شه و اونا بیان وظیفشونو انجام بدن ! یعنی همه مشکل مملکت شده شیپی و امثال شیپی که تو ماشین صاحبشونن . . . میخواست حیوون رو تحویلشون بدم ، ولی مگه میشد !! یکی دو بار گفتم دیگه تکرار نمیشه ، دیگه نمی یارمش بیرون اجازه بدین برم .ولی گوششون بدهکار نبود اعصابم خورد شده بود حالا که لج بود منم ی سرشو گرفتم شیشه رو دادم بالا و گفتم « تا شب هم منو اینجا نگه دارین نه پیاده میشم نه این حیوون رو میدم بهتون ولی اگه بذارین برم قول میدم دیگه نیارمش بیرون » از درجه هاشون سر در نمی یاوردم دو نفر بودن با ی سرباز ، سربازه خیلی بچه جالبی بود هی می رفت عقب اون دو تا و هی علامت وی نشونم میداد و می خندید .بالاخره اونی که مسن تر بود رضایت داد« برو دخترم ، زن جماعت آفریده شده فقط برا ب کرسی نشوندن حرفش !خدا ب داد اونی برسه که تو چراغ خونه اش بشی » !!!!! نمی تونستم نخندم . بالاخره اجازه دادن و ما رفتیم خوب که دور شدیم مهتاب ی تیکه کاغذ نشونم داد که روش ی شماره بود « تو کل مینداختی من از یکیشون شماره گرفتم » داشتم شاخ در می یاوردم ! این چقدر بی شرف بود که تو اون لحظه فکر مخ زدن بوده اصن چطور جرات ی همچین کاری پیدا کرده بود !!! اونقدر خندیدم که پهلوم درد گرفت .تو باغ وقتی غذای سگ رو دادم نشستیم با مهتاب ی گوشه و منتظر جوش اومدن آب کتری من با آتیش زیرش بازی میکردم و اونم فک میزد با ماموری که شماره شو داده بود بهش .خیلی خندیدم ب این اتفاق و ب عشوه ای که مهتاب واسه اون ماموره می یومد .در نهایت با قرار گذاشتن حرفاشون تموم شد .مهتاب همینطوریش سه تا دوست پسر داره همزمان ! موندم چطور می تونه عواطفشو تقسیم بندی کنه !!اصن مگه میشه دوستت دارم رو ب چن نفر گفت و دلت واسه چن نفر بتپه !!تو درک اینجور آدما می مونم همیشه چه دختر و چه پسر. یا یکی رو دوست داری و باهاش می مونی یا تو اوج کات میزنی تا خاطره اش برات بمونه کیفیت رابطه هم مهم نیست مهم پیشامدهای حسی غیر منتظره است مث من ! منی که عشقم ی عشق محال بود و از همون اولش هم میدونستم محال بودنش رو ولی اجازه دادم هی گر بگیره مث آتیش زیر خاکستر ،اونقدر که دیگه حرارتش خارج از تحملت باشه ! واقعیت و مجازی رو نمی تونی از هم تشخیص بدی و اینجاست که وحشتناک ب فاک میری . . .این روزا از خیلی روزها قبلترش در حال جنگ و جدلم با خودم با احساستم ، منطق نداشته ام  با همه چی . . .

338

واسه شام ب دعوت پریسا و امیر با چن تا دیگه از بچه ها رفتیم باغشون ، امیر خونه خریده بود و حالا سور میداد ! من موندم این که هی میگه میخواد بره خارج از کشور اونوقت چرا خونه می گیره .قبل رفتن ب امیر محمد اس دادم که احتمالا شب دیرتر می یام .ده دقیقه نشد که اومد خونه صداشو بلند کرد که« اصن چه لزومی داره بری ؟ دایی سپرده ب من شبا بیام اینجا اونوقت تو . . . اصن مگه بهت نگفته بود که شب حق نداری جایی بری » این هی زر زدو و هی زر زد اونقدر که اعصابم خورد شد کلید خونه رو ازش گرفتم و بیرونش کردم «اولا بابا خودش میدونه ، دوما ب تو ربطی نداره که من کجا میرم و نمی رم ، کی میرم و می یام ! تو فقط وظیفه داری شب اینجا باشی همین !مم بعدم قبل اومدن زنگ بزن تا بدونم تویی تا درو باز کنم » دلم خنک شد . نیم ساعت بعدش که تو باغ بودم بابا زنگ زد که چی شده و چی کارش داری این بچه رو !!! اونقدر بدم اومد ازش کثافت سریع زنگ زده ب بابا که آره این ب من چی گفت و بیرونم کردو . . . تو بچه ها یکی دو نفر بودن که نمی شناختمشون یعنی همه ی شناختم ازشون همون شعر خونیشون بود تو جلسات انجمن .اصن دوست ندارم ورود آدمای جدید رو ب جمع خودمون ! راحت نیستم حالا من هی فرار از همصحبتی با اونا، بالعکس یکی از اونا " رویا " هی دوس داشت با من حرف بزنه از اون دسته بچه هایی بود که همیشه تو انجمن حامی من در برابر نقدای شهرام بود و ی جوری ی جوابی بهش می داد ولی خب بازم این دلیل ب خواستنش نمیشه ! شاید من با اون و خیلی های دیگه ی حلقه ی دوستانه رو تشکیل بدیم تو کافه یا همون انجمن ولی هیچ وقت نتو نستم و نخواستم که تو این یکی حلقه ی دوستان کسی اضافه بشه ! با اینا چیزی فراتر از روابط دوستانه دارم هفت هشت سالی میشه که با همیم از همون دوران نوجونی تا ب الان ،و همیشه پذیرش آدمای جدید واسم سخت بوده بخصوص تو ی همچین رابطه های قدیمی . میخواستیم شام بخوریم ولی محسن هنوز نیومده بود اون فکر میکرد مریم نیومده برا همین هی بهونه می یاورد برا نیومدن در صورتیکه مریم اومده بود و میخواست اذیتش کنه . بعد تماس امیر با محسن ، ب من اس داد که تو هم اونجا هستی یا نه ؟ نوشتم آره ،اونم جواب داد که « خب پس اگه تو باشی می یام ، تونستم مریم رو هم راضی میکنم بیاد » اینجا پروانه که سرش تو گوشی من بود رو ب مریم گفت « محسن  گفته اگه ژامی باشه منم می یام ! تو ناراحت نمیشی ؟ یعنی مهم نیست تو باشی ، مهم اینکه ژامی باشه » همیشه ی چیزی هست و ی بهونه ای پیش می یاد که هی از پروانه متنفر تر بشم ! اصن درکم نیست شوخی های بی مزه اش و فضولی های بیش از حدش .مریم گفت واسش مهم نیست و من مث خواهر نداشته ی محسنم .واینکه ب من خیلی خیلی بیشتر از اینا اعتماد داره اینطور چیزا باعث نمیشه که بخواد رو رابطه ی نزدیک من و محسن حساس بشه . . . شاید ب قول پریسا باید خوشحال میشدم از حس مریم ولی اینطور نبود ، ی چیزی هری ته دلم ریخت پایین ! اینکه اون ب من اعتماد داره در صورتیکه این اعتماد رو باید ب نامزدش محسن میداشت !! یعنی ممکنه هر کس دیگه ای غیر از من می بود مثلا پروانه و اون چون ب پروانه اعتماد نداره باعث بشه بیشتر محسن رو محدود کنه و . . . فکر میکردم جلسات مشاوره ای که میره تونسته خیلی بهش کمک کنه ولی انگار اینطور نبود این هنوزم ته دلش واسه گفتن حرفاش واسه خیلی چیزا دیگه اون اعتماد لازم رو ب محسن نداره ! این فاجعه اس ! نمی تونم بفهممش . ب هر حال شب خوبی بود خیلی وقت بود نیاز داشتم ب بودن با بقیه و هر دفعه هم ب هر بهونه ای دوری میکردم ، خیلی خوب بود . وقتی برگشتم  امیر محمد اومده بود  و نشسته بود فیلم میدید مونا درو واسش باز کرده بود .اخماش تو هم بود و جواب سلام هم نداد .شام هم  املت پخته بود برا خودش ی لحظه دلم ب حالش سوخت اینکه واسه من می یاد که تنهایی اذیتم نکنه اون وقت من اون رفتارو عصر داشتم باهاش .ولی سعی کردم اینو نشون ندم ، ی ساعتی طول کشید تا سگرمه هاش باز بشه و بعدم شد همون امیر همیشگی که دوست دارم .

337

دنبال ی کارگر بودم برا تمیز کردن خونه ، مهین خانم می گفت نمیخواد کسی رو بگم و اون خودش می یاد کارارو انجام میده ،ولی اینطوری نمیشد اون جدا از نگهداری بچه های اتابک باید ب پخت و پز هم می رسید و از اون گذشته مونا هم شروع کرده بود ب خونه تکونی حالا حالاها طول می کشید تا بیاد و منم اصن حوصله نداشتم که روزی ی جا رو تمیز کنم و هی باز منتظر باشم تا اون بیاد .واسه همین قبول نکردم . بالاخره پریسا یکی رو بهم معرفی کرد و اون امروز اومد ی خانم چهل و چن ساله که خیلیم فرز بود ولی باز هم سخت بود تنهایی نمی تونست از عهده ی همه کارا بربیاد و منم ب هیچ عنوان دوست نداشتم تمیز کاری های آشپزخونه و حموم و . ..  کلن شست و شو رو انجام بدم .در نهایت مهین خانوم اومد تا با کمک اون زن اول خونه مارو تمیز کنن بعد خونه مونا رو .بعد اومدن اون خانم من کارایی رو که باید میکرد رو گفتم بهش و ب مونا هم سپردم که بهش سر بزنه تا من از دانشگاه برگردم . ظهر که برگشتم دیدم  اتاقم خالی شده و تخت و کمد و هر چی که بود بیرون آوردن اعصابم خورد شده بود گفته بودم ب اتاق من دست نزنن . . .  داشتم اون خانم رو مواخذه میکردم که چرا این کارو کرده بنده خداهم گفت زن داداشتون گفت اول از اونجا شروع کنیم .همین موقع هم مونا اومد پایین تا دهنمو باز کردم که ی چیزی بگم بهش دستمو گرفت و کشید تو اتاق بعدم ی پاکت سیگارو نشونم داد « میشه توضیح بدی این تو اتاقت چی کار میکرد » خشکم زد !! نمیدونستم چی بگم ، مطمعن بودم که سیگاری تو اتاقم نبوده وقتی گفتم«  ب من چه مگه مال منه که داری باز خواست میکنی »  « نه پس مال عمته ؟ تو جیب پالتوت بود تو کمد لباسا ، همون پالتویی که فرزام خریده بود واست پارسال ، همونی که یقه اش فلان و بازم میخوای نشونی بدم ؟ » ی وضعی شده بود لال شده بودم و نمیدونستم چی باید بهش بگم .اونم تا می تونست هی حرف بارم کرد و در آخرم گفت « ب من هیچ ربطی نداره ها خودت میدونی هیچ وقت تو کارات دخالت نمی کنم ولی این رو نمیشه ازش گذشت ! خوب فکراتو بکن که اگه بابا یا اتابک ازت توضیح خواستن حرفی داشته باشی برا گفتن » بعدم رفت و من با اعصابی خورد هی  مهین خانم رو سرزنش میکردم که چرا اتاق منو بهم ریختن و . . . ی ساعتی گذشت و بعد کلی فکر کردن  با پریسا هماهنگ کردم که اگه مونا بهش زنگ زد بگه سیگار مال اون بوده و جامونده تو اتاق من .بماند که چقدرم منتشو کشیدم تا این کارو انجام بده . رفتم پیش مونا و همین حرفا رو بهش گفتم باور نمی کرد آخرش با پریسا تماس گرفتم و گوشی رو دادم دستش تا خودش ازش بپرسه . . . خیالم راحت شد اینکه دیگه باور کرد ولی ی جورایی انگار هضمش واسش سخت بود .هی می گفت این پریسا اصن ارزش دوستی رو نداره ! اصن چرا با اون که ی خانم متاهل و بچه داره دوستی دارم و . . . دیگه داشت کم کم می رفت رو اعصابم  و خیلی سعی میکردم که تحمل کنم  حرفاشو .تموم چیزایی روکه اون خانم و مهین خانم آورده بودن بیرون دو باره گفتم بذارن سرجاش و دیگه دست نزنن ،اتاقم شبیه کاروانسرا شده نه حس و حالشو داشتم و نه توانش رو که بخوام کمد و تخت رو جاب جا کنم ، زنگ زدم امیر محمد و بعدم مجبورش کردم اونارو جابجا کنه.الان که فکر میکنم اصن چرا مونا باید بره سر وقت لباسهای من ؟ چرا راست بره سراغ همون پالتو ؟ اصن چرا ب خودش اجازه داده بوده که جیباشو ببینه ؟این سوالا هی تو ذهنم رژه میرن و جوابی پیدا نمی کنم واسشون .

336

 بعد ناهار با پریسا و مریم رفتیم استخر .بعد مدتها بهونه ای بود برا دیدن دوباره ی پریسا .همش می نالید از بچه داری و در ب در دنبال ی پرستار خوب و با تجربه می گشت .من تا امروز اصن نمیدونستم که اون ب درسا شیر خشک میده اینو وقتی متوجه شدم که مریم ازش پرسید چطور سایز سینه اش تغییری نکرد ه !!و اون بعد کلی ادا و اطوار که آره زن باید فکر اندامش باشه و من از اون دسته معدود زناییم که بعد زایمان بازم فکر اندامم و هزار تا چرت و پرت دیگه !یعنی ب هیچ وجه نمی تونم ی همچین دلیلی رو درک کنم برا توجیه شیر ندادن ب بچه ! هنوزم که هنوزه بعد دو سال و نیم هر وقت فرصتی بشه هی مونارو سرزنش میکنم برا عمل زیبایی سینه اش و شیر ندادن ب بابک ، و شنیدن این حرف باعث شد پریسا روسرزنش کنم من می گفتم و اون هی می خندید و شونه هاشو بالا مینداخت که یعنی مهم نیست داشتم عصبی میشدم از حرکاتش اونقدر که بازوشو محکم فشاردادم« احمق دارم حرف میزنم  اگه اشتباه میگم تو منو توجیه کن اگرم که نه خفه شو اینقدر هر هر نکن من فقط نظرمو گفتم » « من هیچی بهت نمی گم انشالله خودت بچه دار شدی اون وقت می یام بهت سلام میدم » مریمم با پریسا موافق بود اینکه بچه با شیر خشک هم بزرگ میشه ولی زن همیشه جوون نیست و همیشه هم مورد توجه مردا نیست پس بهتر همینه که همه جوره ب فکر اندامش و زیباییهاش باشه ! اینکه زن باید ب این چیزها اهمیت بده رو موافق بودم ولی نه ب قیمت محروم کردن بچه از شیر مادرش . نمیدونم چرا هر وقت حرف بچه میشه و یا هر چیز دیگه ای که بهش ربط داشته باشه نمی تونم  جدی نباشم و خیلی منو درگیر خودش میکنه اونقدر که این بارم تحملم نبود پریسا و ب بهونه ی ماساژ ازشون جدا شدم . دوتا ماساژور  جدید هم اضافه شده بودن یکیشون ی خانوم حدودا پنجاه ساله شایدم یکی دو سال کمتر میشد  از همون لحظه ی ورودم بهم گفت « تو ماساژت با منه » جالب بود چن نفر دیگه هم منتظر نوبتشون بودن و حالا حالا ها نوبت من نمیشد و از اون گذشته من هنوز نگفته بودم که چه ماساژی میخوام.چهل دقیقه بعد که نوبتم شد نمی تونستم خندمو کنترل کنم  واسم جالب بود غیر اون دو تای دیگه هم ماساژ صورت میدادن اصن فکر نمیکردم بیفتم زیر دست اون .همونطور که کارشو شروع کرد آروم آروم هم حرف میزد . کارشو دوست داشتم و شاید هیچ وقت اینطور از ماساژ لذت نبرده بودم و احساس سبکی نمیکردم . وقتی هم کارش تموم شد گفت ماساژ خصوصی هم میده تو خونه از مدیر کارتشو بگیرم و هر وقت خواستم می یاد .اینطوریشو دیگه ندیده بودم که ماساژور بخواد بیاد تو خونه !!!  دیگه هم منتظر مریم و پرریسا نشدم و بی اینکه چیزی بهشون بگم برگشتم خونه ، نیم ساعت بعدش مریم زنگ زد و کلی فحش که چرا هیچی بهشون نگفتم و مجبور شدن پیاده برگردن تا خونه  و حتی تاکسی هم گیرشون نیومده بود . « خب زنگ زدی که چی؟ تو که خوب می شناسی منو وقتی حوصلم نباشه کسی خودمو مجبور ب بودن باهاش نمی کنم  ، حوصله پریسا و قهقه هاشو نداشتم  حالام مهم نیست ی کم پیاده روی برا چربی سوزی خوبه تناسب اندام که فقط سایز سینه نیست بهتره فکر چربیهای انباشته شده تو بازوها و پایین تنه تون باشین » بعدم قطع کردم .حالا نوبت پریسا بود که زنگ بزنه و من اصن حوصلشو نداشتم گوشی رو خاموش کردم  خوابیدم

335

عمه اومده بود تا ی جورایی بابا رو راضی کنه که حرف عمو رو قبول کنه و اجازه بده من و فرزام عقد کنیم .نمیدونم چرا ولی هر وقت می بینم حرفاشون جدی میشه ی جورایی بغضم میگیره و احساس خفگی بهم دست میده .با همه ی اینکه میدونم بالاخره این اتفاق می یفته حالا چه امروز یا فردا ولی انگار بازم توان پذیرشش رو ندارم .یعنی تا الانم این نامزدی و این حلقه رو خیلی جدی نمی گرفتم  مث خاله بازی بود واسم ولی . . . هنوز جا شکرش باقیه که بابا راضی نیست و بازم همون حرفایی رو زد که چن وقت پیش ب عمو گفته بود اینکه اصن دلش نمیخواد دختر عقد کرده تو خونه نگه داره و الانم با توجه ب موقعیت فرزام که معلوم نیست کی درسشو تموم کنه وبیاد خیلی احمقانه اس که عقد بشیم .اینا رو که میگه ی نفس راحت میکشم و دلم قرص میشه بهش ، بحث بابا و عمه ب جایی نرسید بعدم بابا هنوز از راه نرسیده ب بهونه ی تماس فکور رفت تعمیرگاه.اونم خسته شده ، عصبیه از اینکه هی باید حرفی رو هزار بار توضیح بده و براش دلیل بیاره .بابا که رفت عمه نشست کنار من و. . .  ی جورایی سعی میکرد منو توجیه کنه که بابا رو برفرض راضی کنم و بهتره هر چی زودتر ازدواج کنم  و زندگیمو بسازم !!! و بذارم اونم ب زندگیش برسه !! و در نهایت حرف آخری که زد بدجور منو عصبی کرد اینکه زن عمو گفته بود اگه احیانا بابا فکر جهیزیه رو میکنه که هی این دست اون دست میکنه بهش بگه اصن مهم نیست و ب هیچ عنوان نمیخواد من جهیزیه ای ببرم !!! همین کافی بود تا دیوونه کنه منو ، اینکه این زن چطور ب خودش اجازه داده ی همچین حرفی رو بگه ؟ اونقدر عصبی شدم که همونجا زنگ زدم بهش ولی باز پشیمون شدم  ترجیح دادم حرفامو ب عمو بگم تا اون ، اعصاب دهن ب دهن کردن باهاشو نداشتم ، حالا عمو متعجب هی میگفت « این چیزی نیست که تو خودتو ناراحت میکنی ، حرف بدی که نزده ، مگه من از غریبه عروس گرفتم که فکر جهازش باشم ؟ » « چطور حرف بدی نزده ؟ کلمه ب کلمه اش ی جور توهین ب من و بابا بود .مگه من بچه گدام که ی همچین فکری کردین ب خاطر تعلل بابا ؟ خانومت واسه قبض تلفن فرزام هر چی ب دهنش اومد بار من کرد و منو مصبب اون قبض نجومی میدونست اون وقت می یاد ی همچین منتی میخواد سرم بذاره اونم برا چن تا تیکه ظرف و ظروف ! نه !! ب شمام میگم ب اونم بگید شکر خدا بابا اونقدر داره که اگه خواست منو بفرسته خونه بخت کاسه گدایی دستش نگیره ، اصن واسه راحتی خیال خانومت بهش بگو  اگر قرار ب عقدو عروسی شد هر چی که ب نظرش می یاد لیست کنه  ما دونه ب دونه شو تهیه می کنیم ، در ضمن بهتره دیگه تکرار نشه  من هنوز ب بابا نگفتم اون بفهمه مطمعنا عصبی میشه پس خودتون مراعات کنید » با اینکه همه ی  حرفایی رو که میخواستم بهش گفته بودم ولی باز دلم آروم نگرفت و اعصابم همچنان خورد بود ، تحمل عمه روهم نداشتم  که هی میخواست منو آروم کنه .مونا که اومد و مشغول صحبت با عمه شد من تونستم ازش دور شم .دوش آب سرد همیشه آرومم میکرد ولی این بار نه هی زیر دوش ب خودم تلقین میکردم که هی هیچی نیست ! واسه ی آدم احمق چرت و پرتاش خودتو اینطور اذیت نکن ولی نشد که نشد . . . گاهی اوقات تو درک این زن می مونم که چرا اینقدر بیشعوره ! چرا دوست داره اینطور آزارم بده !!! و فکر اینکه با ازدواج من و فرزام اونوقت چطور باید نیش و کنایه هاشو تحمل کنم اذیتم میکنه

334

بعد ناهار بود که بابا وقت رفتن ب تعمیرگاه دست کرد جیبشو ی مقدار پول داد « من بازم شرمنده ام ٬ فرصت خرید کردنم نداشتم ٬خودت هر چی دوس داشتی بعنوان کادو تولدت بگیر »!! اینکه فراموش کرده بود اون روز رو ی طرف این کارشم ی طرف ٬ اعصابم خورد شده بود واسم مهم نبود کادویی بگیرم ازش یا نه که اگرم ب گرفتن بود دوست نداشتم اینطور باشه « من چیزی احتیاج ندارم » « واقعا ؟ » « خب نه ! الان که فکر میکنم می بینم خیلی چیزا دلم میخواد بگیرم ٬ولی اینا جای خودش اینکه شما اینطوری داری ب من کادو تولد میدی اصن ب مذاقم خوش نمی یاد ٬ ی عروسکم که می گرفتین کادو پیچ می کردینش بیشتر خوشحال میشدم تا اینطور . . . » دیگه هیچی نگفت و پول رو گذاشت جیبش « باشه ! پس وقت برگشتنم از تهران کادوتو هم می گیرم » « آهان احتمالا به سلیقه ی سوگلی تون دیگه نه ؟! » ی لحظه ساکت شد ولی بعد همونطور که داشت کمربندشو مرتب میکرد رو شلوار گفت « من هی هیچی نمی گم پروتر میشی ٬ الان خیلی دلم میخواد آدمش بودم این کمربندو باز میکردم ی دل سیر می زدمت تا حالیت بشه که زبون ب دهن بگیری » دیگه ساکت شدم در عین اینکه خندم گرفته بود٬ نتونستمم خودمو کنترل کنم و خنده ی من باعث شد اونم ب خنده بیفته « هیچ میدونستی صادق هدایتم همون روزی متولد شده که تو » گفتم آره و دوباره گفت « ولی جداها قربون اون خدا برم ٬ اون کجا و تو کجا !! » « آره واقعا ! اونی که نطفه ی هدایت خان رو کاشت کجا و شما کجا » یعنی از نگاهش ی لحظه لرز گرفت تنمو مث سگ پشیمون شدم از این حرفم ٬ از ترس و خجالتم نمیدونستم چی کار کنم و چطور خودمو از جلو چشاش گم و گور کنم . « من با تو چی کار کنم ؟! از این شیپی کمترم اگه الان یکی از لات های سرخواجه بیاد و من ندم تو رو بهش ٬ شرت هر چی زودتر کم بشه آسایش من بیشتر » اونقدر لحنش جدی بود که دیگه خفه شدم و تو دلم هی خودمو فحش دادم و هی نفرین که چرا زر زیادی زدم . ی ببخشید گفتم و سریع رفتم تو نشیمن خودمو مشغول مرتب کردن اونجا کردم که دیگه چش تو چشش نشم و هی خدا خداکه زود بره بیرون .وقتی داشت از کنارم رد میشد بره یهو بغلم گرفت « ولی زیبایی و لوندی تورو هیچ کی غیر من نمی تونست » بعدقهقه اش بلند شدو رفت ٬ هی میخواستم بگم پدر من اینم هنر تو نبود ٬ خدارو شکر من ب مامان و خانواده مادریم رفتم اگه ب شما میرفتم که هیچی دیگه . . . ولی نچرخید این زبون . عصر به اصرار مونا باهاش رفتم خونه یکی از دوستاش که مهمونی گرفته بود .می شناختمش در حد مهمونی های مونا ٬ یکی دو ساعتی رو که اونجا بودم خیلی کسل آور بود و هیچی راضیم نمیکرد نه رقص و نه حتی مشروبشون ٬ اونقدر غر زدم که مونا گفت « تو اصن لیاقت اینکه بهت لطف کنن رو نداری ٬ خودت ی بهونه ای بتراش و پاشو برو اینقدر رو اعصاب من نباشی » منم بلند شدم برم تا از دوستش خداحافظی کنم که یهو با ورود یکی دو تا از مهموناشون میخ شدم سر جام ٬ عمو زاده های مهرداد بودن ٬ نمیدونستم چه رابطه ای با دوست مونا داشتن و یا شاید اونام مث من همراه یکی دیگه اومده باشن ٬ چقدر تغییر کرده بودن ٬ دیگه نتونستم ٬ نشستم سر جام و هی نیگاشون میکردم ٬ تا ی جایی که یکیشون نگاهش گره خورد ب من و . . . از همون دور همو نگاه میکردیم بی هیچ واکنشی !  وقتیکه خواهرشو هم متوجه من کرد دیگه نگاهمو گرفتم و سعی کردم برم ٬ولی نمیشد !حس بدی بود ٬تو بودن اونا دنبال نشونه هایی از مهرداد بودم ٬تو حال خودم بودم که هر دوشون اومدن پیشم ٬ چیزی که فکرشو هم نمیکردم ٬ تصورم این بود اینام ازم متنفر باشن مث بقیه ی خانوادشون ولی سلام و رو بوسی گرمشون ی چیز دیگه رو نشون میداد ٬واسشون جالب بود که بعد اینهمه مدت اینطور و اینجا همو ببینیم .نشستن کنار من و حرف زدن ٬ از خودشون ٬ از خانواده ی مهرداد و . . . بدون اینکه فکر کنن با این حرفا دارن منو زجر میدن .واسم مهم نبود که الان مادر مهرداد کجاست و چی کار میکنه و یا خواهراش چی شدن ٬ یا اون برادر احمقش . . . فقط ی چیزی رو اشاره ای بهش نکردن اونم زن مهرداد بود که دیگه خودم نتونستم طاقت بیارم و پرسیدم فلانی چی شد کجاست و چی کار میکنه ؟! . وقتی گفتن اون هنوز ترکیه اس آخرشم با همون پسر خاله اش که با هم فرار کرده بودن ازدواج کرد و بالاخره تونست دخترشو از خانواده ی مهرداد بگیره و ببره پیش خودش٬ خیلی خوشحال شدم از اینکه اون بچه حالا که پدر نداره حداقل سایه ی مادر بالا سرشه . و بیشتر لذت بردم از اینکه بالاخره یکی پیدا شده بود و تونسته بود مادر مهرداد رو شکست بده .ولی کلن حضور اونا و اون حسی که داشتم خیلی اذیتم میکرد ٬ازشون بدم نمی یومد نه اون موقع و نه حالا ٬ولی ی جوری بود نمی تونستم بیشتر از این تحمل کنم ٬ازشون جدا شدم و برگشتم خونه . کاش اصن نمی رفتم ٬ کاش خیلی زودتر از اونکه اونا بخوان بیان اونجارو ترک میکردم . . . اونقدر اعصاب و احساساتم تحریک شده بود بلند بلند تو خونه ب مادر مهرداد و زنش ٬ ب بابا . . . فحش میدادم ونهایت بازم ی دوش آب سرد کمی آرومم کرد.بابا هم بعد کلی سفارش رفت تهران ٬بهم گفت که از امیر محمد خواسته بازم بهم سر بزنه و کم و کسری داشتم ب اون بگم یا اصن برم خونه ی عمه بمونم تا برگشتنش ٬ « من همینجا راحت ترم ٬تنهایی اذیتم کرد میرم بالا چیزیم لازم داشتم ب اتابک میگم ٬ لازم نبود امیرمحمد رو بگین بیاد اینجا ٬ رو اعصابمه ٬ حوصله اذیتاشو ندارم » گفت هر جور راحتی و رفت ٬ فکر این تنهایی تا پنج شنبه شب بدجور اذیتم میکنه ٬ نمیدونم چطور باید باهاش کنار بیام .